Şervan'ın anlatımı ile devam ediyor....
Hazar’ın ölüm yıldönümünden on gün geçmişti… ama evin içinde hâlâ o günün ağırlığı dolaşıyordu. Benim içimde ise başka bir savaş vardı. Bir yanda Berfin’in o hüznü, diğer yanda ona dair deli gibi büyüyen sahiplenme hissim.
Berfin birkaç gündür halsizdi. Eskisi gibi değildi. O kıpır kıpır hali gitmiş, yerine yorgun, solgun bir kadın gelmişti. Sinirim tepeme çıkıyordu ama bu sefer öfkeden değil… korkudan.
“Ne oldu kızım sana böyle?” dedim sert gibi ama aslında içim titriyordu.
Gülümsedi bana… o yorgun gülümsemesiyle.
“Kan değerlerimle ilgili galiba Şervan… ilaç almadım ne zamandır.”
Duraksadım. İçimden kendime küfür ettim.
“Niye demiyorsun bana? Doktora gidelim o zaman.”
“Unuttum işte…” dedi omuz silkerek.
Yok ya… bu kız kendine bakmayı bilmiy
