น้องรหัส
1499 Words
เสียงเซ็งแซ่ของเหล่านักศึกษาดังไปทั่วลานกิจกรรมของมหาวิทยาลัย วันนี้เป็นวันเปิดตัวสายรหัส จากคำใบ้ที่แจกไปเมื่ออาทิตย์ก่อน
ฉันชื่อ พริณชารา กะรัต หรือที่เพื่อน ๆ เรียกว่า พริ๊นซ์ อายุ 21 ปี นักศึกษาปี 3 คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาคอมพิวเตอร์ IT
ด้วยส่วนสูง 168 หุ่นดี ผิวขาวเนียนแบบที่ใคร ๆ ก็ชม ฉันเป็นหนึ่งในสาวฮอตของคณะ ที่เต็มไปด้วยหนุ่ม ๆ มารุมล้อม
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันกลับไม่ค่อยอินกับผู้ชายสักเท่าไหร่ โดยเฉพาะเด็กปีหนึ่ง...มันก็แค่เด็กน้อยที่ยังไม่ประสีประสา ฉันไม่สนหรอก
‘ทำไมจีน่ากับเฟย์ถึงตื่นเต้นกับหนุ่ม ๆ รุ่นน้องอยู่ได้’
ฉันยืนกอดอกอยู่หน้าลาน คอยมองหาน้องรหัสของตัวเอง วันนี้ฉันมาเร็วเป็นพิเศษ ตั้งใจจะดูว่าใครจะเป็นเด็กโชคร้ายที่ต้องติดอยู่กับฉันไปทั้งปี
ในมือฉันมีการ์ดคำใบ้ของตัวเอง ซึ่งน่าจะถูกจับได้ไปตั้งแต่วันแรกแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ ไม่มีใครโผล่มาแสดงตัวเลย
"เฮ้ย! น้อง ๆ ใครยังไม่เจอพี่รหัสบ้าง ยกมือขึ้น!"
“เฮ้อ!”
ฉันถอนหายใจด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย น้องปีหนึ่งหลายคนเริ่มทยอยมาเจอพี่รหัสของตัวเอง เหลือแต่ฉันที่ยังยืนโดดเดี่ยวอยู่ที่เดิม
“น้องรหัสฉันไม่ใช่ว่าตายไปแล้วหรอกนะ ถ้าจะมาสายขนาดนี้” ฉันบ่นอุบอย่างหัวเสีย ฃ
[บันทึกพิเศษ : ภาม]
ผมนั่งอยู่ลานสนามบาสเกตบอลของมหาวิทยาลัยเพื่อรับลมที่โชยมา และคอยทอดสายตามองออกไปไกล ๆ ดูพวกรุ่นเพื่อนปีหนึ่งด้วยกันตามหาพี่รหัส
ทำไมทุกคนดูตื่นเต้นกันขนาดนั้น ไม่เห็นต้องรีบกันเลย ไว้ผมค่อยไปตอนใกล้หมดเวลาตามหาพี่รหัสก็ได้
แน่นอนผมรู้แล้วว่าใครเป็นพี่รหัส แค่เห็นคำใบ้ก็รู้แล้วว่าเป็นใคร
“สาวสวยสุดมั่นแห่งวิศวะคอมปีสาม” ผมพึมพำคำใบออกมาเบา ๆ
“ไอ้ภาม มึงได้ใครวะ ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ ไม่รีบไปหาพี่รหัสมึงล่ะ หรือว่ายังไม่รู้ว่าเป็นใคร” ไทน์ เพื่อนสนิทซี้ปึกของผม มันเดินมานั่งลงข้าง ๆ พร้อมกับโบกกระดาษคำใบ้อยู่ในมือไปมา สีหน้ามีแต่ความตื่นเต้น “ขอให้เป็นพี่สาวสวย ๆ นมใหญ่สุดเอ็กซ์ทีเถอะ สาธุ” ไทน์พนมมือไหว้ฟ้าดินอย่างจริงจัง จนเพื่อนอีกคนอย่างเจษต้องหันมาหัวเราะกับความบ้าผู้หญิงของมัน
“มึงนี่ขออะไรไร้สาระ ที่ของี้แสดงว่ามึงก็ยังไม่ไปพบพี่รหัสน่ะสิ”
“เออดิวะ กูตื่นเต้นอยู่ ไว้สักพักกูว่าจะไปแล้วล่ะ ให้เวลากูลุ้นหน่อย กูไม่อยากได้พี่รหัสเป็นผู้ชายสุดเคร่งขรึม หรือพี่สาวที่เฉิ่มเชย กูอยากได้สาว ๆ ที่แบบ...โอ๊ย แค่คิดก็ฟิน” พอนึกถึงสาว ๆ ไอ้ไทน์ก็ถึงกับตาเหลือกลูบปากอย่างกระหาย
“อย่าเวอร์ ๆ พอเลยมึงนิเรื่องผู้หญิง กูกลัวแต่มึงติดโรคตายห่าซะก่อน” เจษผลักไหล่กว้างของไทน์ด้วยความหมั่นไส้
“เอ้า มึงไม่อยากได้เหรอวะ มาหาแช่งกู เดี๋ยวเหอะมึง เดี๋ยวได้กินบาทากู” ไทน์ยกเท้าทำท่าจะเตะปากเจษ
“พอ ๆ กูแค่ล้อเล่น ถ้าถามว่ากูไม่อยากได้เหรอ ก็คง…” เจษทำท่าครุ่นคิดอยู่สักพัก “มีนะคนนึง พี่พริ๊นซ์ที่สวย ๆ ในวันที่รับน้องอ่ะ”
“เออ ๆ จำได้! พี่คนนั้นกูเล็งอยู่ ทำไมวะ”
“ก็ถ้าเป็นรุ่นพี่ที่สวยแซบแบบพี่พริ๊นซ์ก็โอเค แต่พี่เขาคงไม่สนใจกูหรอกว่ะ ถ้าได้พี่เขาก็คงตั้งใจเรียนทั้งเทอมแน่ ฮ่า ๆ”
“พี่เขาไม่เอามึงหรอก ต้องอย่างกูนี่”
ขณะที่เพื่อน ๆ กำลังถกเถียงกันอยู่ พอผมได้ยินชื่อผู้หญิงที่พวกมันคุยกัน ก็เกิดความสนใจขึ้นมา
"เดี๋ยว…เมื่อกี้มึงว่าไงนะ" ผมหันไปหาเจษทันที เมื่อชื่อที่มันพูดออกมาทำให้ผมชะงักไป
เจษเลิกคิ้วมองผม
"ว่าไงอะไรวะ?"
"เมื่อกี้มึงพูดถึงใคร"
"อ๋อ...พี่พริ๊นซ์ปีสามไง ฉายาสาวแซบคณะวิศวะ" เจษตอบพร้อมทำท่าทางโอเวอร์เหมือนจะประกอบคำว่า ‘สุดแซบ’ ให้ชัดเจนขึ้น "มึงไม่รู้จักเหรอวะ ขาว หุ่นดี สวยมั่นเกินร้อย แถมยังเป็นสาวฮอตของคณะเรา"
"แน่นอนว่ากูรู้จัก" ผมพึมพำ
รู้จักดีเลยล่ะ…เพราะชื่อของเธออยู่ในการ์ดคำใบ้ที่ผมได้รับมาตั้งแต่วันแรก
"แล้วทำไมมึงทำหน้าแบบนั้นวะ" ไทน์มองผมอย่างจับผิด "เฮ้ย! หรือว่า...พี่รหัสมึงคือพี่พริ๊นซ์!"
ไอ้เจษกับไทน์หันมามองผมตาโต ผมไม่ได้ตอบคำถามอะไรพวกมัน เพียงแต่ยกยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะพับกระดาษคำใบ้แล้วเก็บลงกระเป๋ากางเกง
"ไอ้สัส! จริงเหรอวะ!" ไทน์เกือบกระโดดมากระชากคอเสื้อผม "ทำไมมึงยังมานั่งเอ้อระเหยอยู่ตรงนี้ล่ะ"
"ก็แค่ยังไม่ถึงเวลา" ผมตอบเรียบ ๆ แล้วพิงพนักเก้าอี้ พลางมองไปที่ท้องฟ้า
"ไม่ถึงเวลาพ่อง!" ไทน์โวยวาย “มึงนี่นะ ลีลาอยู่ได้ เดี๋ยวเจอกูคาบพี่รหัสมึงไปแดกซะหรอก”
"กูก็แค่…อยากให้พี่เขารอไปก่อน"
เจษกับไทน์มองหน้ากันอย่างงุนงง
แต่ผมไม่สนใจ ผมก็แค่สนุกกับการดูว่าพี่สาวสุดมั่นคนนั้นจะรอไปถึงเมื่อไหร่...
จนถึงวินาทีสุดท้ายที่ผมจะปรากฏตัวต่อหน้าเธอพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ ที่เธอคงอยากเอาตีนยันหน้า
และผมมั่นใจเลยว่า…เธอต้องหงุดหงิดแน่ ๆ
[จบบันทึกพิเศษ : ภาม]
ฉันยกนาฬิกาขึ้นดูเวลาอีกครั้งแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ถ้าก่อนหน้านี้ฉันอาจจะยังพอมีความหวัง แต่ตอนนี้มันใกล้จะหมดเวลาแล้ว
น้องรหัสของฉันไม่ยอมแสดงตัวสักที ทุกคนในกลุ่มเพื่อนต่างก็ได้รับน้องรหัสกันไปหมดแล้ว เหลือแค่ฉันที่ยังยืนรออยู่ในมุมเดิมอย่างโดดเดี่ยว
"เฮ้ย แกยังไม่รู้เหรอว่าน้องรหัสเป็นใคร" เฟย์ถามขณะนั่งไขว่ห้างอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางสบาย ๆ
"เออสิ...แกเห็นน้องรหัสฉันยังล่ะ" ฉันเริ่มหัวเสีย ไอ้เด็กนั่นมันเป็นใครถึงปล่อยให้ฉันนั่งรอแบบนี้ ทั้งที่มีคนมากมายไปเจอพี่รหัสของตัวเองแล้ว
"โหย...ไม่ได้การละ!" จีน่าทำตาโตพร้อมกับเริ่มเคลื่อนไหวราวกับว่าต้องทำบางสิ่ง "แบบนี้มันเสียเชิงพี่รหัสสุดแซบนางฟ้าดาวยั่วคณะวิศวะปีสามหมดเลยนะ!
"ช่างเถอะ! ถ้าวันนี้เขาไม่มาก็ดีไป ไม่ต้องมีน้องรหัส ไม่ต้องดูแลใครให้ยุ่งยาก"
แต่แล้วในขณะที่ฉันกำลังนั่งบ่นอุบหน้ามุ่ยอยู่กับเพื่อนสาว ตัดสินใจแล้วว่าถ้าอีกห้านาทียังไม่มา ก็จะไม่รอแล้ว ทว่าก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านข้าง ก่อนจะมาหยุดยืนที่ด้านหน้าของฉัน
"พี่รหัสของผมใช่รุ่นพี่หรือเปล่าครับ"
ฉันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แล้วพบกับ...
เด็กเนิร์ดปีหนึ่งคนนั้น เขาเองเหรอ? ไอ้หมอนี่เนี่ยนะเป็นน้องรหัสฉัน ไอ้คนที่มันปล่อยให้ฉันรออยู่หลายชั่วโมง
เขายืนล้วงกระเป๋ากางเกง สวมแว่นหนาเตอะเหมือนเดิม ทว่าใบหน้าหล่อเหลานั่นกำลังคลี่ยิ้มเย้ยราวกับว่ากำลังกวนประสาทฉันอยู่
"นาย...ตั้งใจมากวนฉันใช่ไหม" ฉันเลิกคิ้วถามเสียงขุ่น
คนตัวสูงยืนยักไหล่
"เปล่านะครับ ผมก็แค่ปล่อยให้รุ่นพี่รอลุ้นนาน ๆ จะได้ตื่นเต้นไง เป็นไงครับ ตื่นเต้นหรือเปล่า"
ฉันรู้สึกว่าหางคิ้วตัวเองกระตุกทันที ไอ้เด็กนี่มันกวนประสาทฉันแน่ ๆ!
“นายชื่ออะไร” ฉันถามเขาออกไปด้วยใบหน้าที่โกรธจัด
“ภามครับ ชื่อจริง ภามินทร์ อัศวรัณย์ ปีหนึ่ง อายุสิบเก้าย่างยี่สิบ คณะวิศวกรรม สาขาอุตสาหกรรมครับ”
ฉันมองเขาอย่างหมั่นไส้ ไม่รู้ทำไม แต่แค่เห็นหน้าอวดดีของหมอนี่ก็หงุดหงิดแล้ว นี่ขนาดถามแค่ชื่อ ยังรายงานตัวซะละเอียดยิบ แถมดูมั่นใจสุด ๆ เหมือนฉันเป็นอาจารย์ทะเบียนที่ต้องมานั่งจดข้อมูลให้เขา
มาก็สาย แถมไม่ขอโทษกันสักคำ
ได้! ฉันจะจำนายเอาไว้
- Writer
