Oğuz'dan.
Hayat cidden çok tuhaftı. Bazen hayatta olmaz dediğimiz şeyler anında oluyordu, hemen gerçekleşeceğini düşündüğümüz şeyler ise yıllar alıyordu ve bazen gerçekleşmiyordu.
Şimdi okul çıkışında durmuş Damla'yı bekliyordum. Birkaç ay öncesine kadar bana imkansız gibi gelen ama şu an sevgilim olan Damla'yı.
Çok geçmeden yeşilim de çıktı okuldan. Kaşlarını çatmış etrafına bakınıyordu. Muhtemelen beni arıyordu. Ona seslenmek yerine mesaj attım.
Oğuz: Çıkış kapısındayım seni bekliyorum Yeşil:)
Damla telefonu çıkarıp mesajı okuyunca yüzündeki gülümseme beni de gülümsetmişti. Başını kaldırıp bana baktığında ona içtenlikle gülümsedim.
Hızlıca bana doğru yürümeye başladı ve tam karşımda durdu.
"Gittiğini düşünmüştüm."
"Saçmalama istersen Damla. Sensiz nereye gideceğim ben?" dedim
