Beyond the Billionaire's image

Chapter 4/2

"Miss naman, nag so-sorry na nga ako 'di ba? Babawi ako, gusto mo i-date kita?" Taas baba na kilay niyang tanong. Nangunot ang noo ko at hinila ang braso ko.

"Hindi ako nakikipag date sa pangit." Sagot ko na napanganga sa kaniya.

"A-aba't! Hoy! Hindi ako pangit!" Napaatras ako nang bigla niyang nilapit ang mukha niya at dinutdot niya pa sa akin. "Tingnan mo nga ako, mataas ang ilong, makakapal na kilay, mestiso tapos umiigting pa ang panga. Oh diba? Gwapo na 'yon!"

Umismid ako at tinulak ang mukha niya. "Ang baho ng hininga mo!" Kunwari ko pang pinisil ang ilong ko. Sinimhot niya ang bunganga niya at doon pa ako tumalikod.

"Hoy miss! Hindi mabaho ang hininga ko! Amoy Paris nga eh!" Mabilis siyang makarating sa akin at hinarang ang dinadaanan ko. Naglakad ako sa gilid pero hinarang niya naman. Lumiko ulit ako pero hinarang niya ulit. Para kaming tangang naghaharangan- parang naglalaro lang ng basketball. Napahinto ako sa paggalaw nang biglang sumakit ang ulo ko at pumikit at nagmulat.

Ano 'yon? Bakit may pumasok na senaryo sa utak ko?

"Miss? Okay ka lang?" Umangat ang tingin ko at nandito na naman siya. Bigla niya namang hinawakan ang mukha ko at para akong nanigas dahil hindi ko man lang kayang pigilan ang paglapat ng kamay niya sa balat ko. Kung sa iba ito, kanina pa nakabulagta ang hahawak sa akin pero bakit iba ang reaksiyon ng katawan ko kapag siya na ang hahawak?

"Namumutla ka. Tara, punta tayo sa hospital baka may sakit ka." Hinawi ko ang kamay niya at umiwas.

"Okay lang ako. Aalis na ako." Linampasan ko na siya pero agad na naman niya akong hinabol. Ana ng putcha! Bakit ba ang kulit ng gagong 'to!

"Miss, wait! I insist. Mukha kang may sakit. I can drive you to the hospital." He sounded genuinely concerned, which was surprising.

"Hindi, okay lang talaga ako. I just need to rest." I replied, trying to brush him off.

"Are you sure? I don't mind helping." He looked at me with sincere eyes.

"Salamat, pero kaya ko na." I insisted, trying to walk away.

He grabbed my arm, stopping me. "At least let me drive you home. Hindi ka naman siguro tatanggi sa libreng sakay, di ba?"

Ngumiwi ako. "Ayoko. May sasakyan ako. huwag mo na akong sundan pa kung ayaw mong mabalita bukas na may namatay na aktor dahil minurder." Banta ko at agad lumapit sa kotse ko.

Bumasangot lang siyang tumingin sa akin. Pagkapasok ko palang sa driver seat, tiningnan ko pa siya pero wala na siyang reaksiyon nakatingin rin sa akin. Tinaas ko ang kamay ko at nag drive na.

-----

I DRIED my hair using a hair blower. I have short hair that's why it's very easy for me to dry it. Hanggang leeg lang rin kasi ang buhok ko at gusto ko ngang paiiksiin pa ito lalo pero nagdadalawang isip pa ako.

I simply wore a black suit, black trousers and shoes. Sinuot ko rin ang Cartier brand ng relo ko na binili ko sa new york last month. Hindi ako mahilig sa make up kaya ay naglagay lang ako ng lip gloss at powder sa mukha ko. Hindi naman talaga ako hilig sa pampaganda, kairita lang kasi.

The venue is one of the resorts of Dasmond property. I learned about the richest family here in the Philippines and they called it an elite family. The producer who recruited me ay kilala ang isa sa membro ng elite family at may casino raw sila sa exclusive na Island rito sa Pilipinas kaya kailangan ko ring pumunta sa event dahil sa formality lang rin at pagkatapos ay bibigay niya sa akin ang hinihingi kong access card sa casino na 'yon.

Hindi magkamayaw ang ngiti ng mukha ko at may pagkanta- kanta ako hanggang sa nakaabot ako sa venue.

Sa pagdating ko sa venue, napansin ko agad ang mataong lugar. Mga kilalang artista at personalidad ang naglipana, nag-uusap-usap habang naghihintay sa pagsisimula ng welcome party.

Napagmasdan ko ang mga nakapaligid sa akin, nakadamit ng mga mamahaling kasuotan at puno ng elegance. The producer welcomed me and he also introduced me to his name.

"You're the woman I heard a lot from director Costonata in France. You're really good at choreographing fighting scenes. That's cool!" Pormal akong napangiti sa komento niya. I heard she's Amor Luise, a Filipino actress.

"Thanks." Tipid kong sagot at tinaas pa ang baso ko. I noticed some of the women here are glancing at me. Ako lang yata ang nakabihis panlalaki habang ang iba ay halos kita na ang kaluluwa. I'm used to seeing naked people, especially boys even their different kinds of sizes, alam ko but it's really normal for me.

"Ms. Muller, the villain of the series is here! Mas marami kayong lesson together. Come here, Lian."

Paglingon ko ay tumambad sa akin ang pamilyar na mukha ng isang asungot. Tss, I forgot. He's an actor pala.

Literal na napanganga siya nang makita ako. Nagtataka tuloy ang mga tao sa paligid namin. Kakahiya kasama ang lalaking 'to.

"Meet your coach, Lian."

Nagising lang siya sa ulirat nang binanggit ng Producer na isa akong coach.

"What? Coach? She's the coordinator?" gulat niyang tanong at bigla na lamang siyang nagseryoso. Bahagyang tumaas ang kilay ko.

"Anything wrong with that, Mr. Laurent?" I asked.

"N-no, there's nothing wrong. I just didn't expect that a beautiful woman like you can.. you know- kicking ass stuff."

"Uh, then?" Bored kong sagot.

He smirked. "And we have more time to spend together. That's the best."

Nag-iba ang tono ng kanyang boses, nagiging pilyo. Ano bang iniisip ng lalaking ito? Hindi ko alam kung trip niya lang mag-joke o seryoso siya sa kanyang mga sinasabi.

"Mr. Laurent, let's keep this professional. I'm here to work, not for any personal reasons," sabi ko ng seryoso, tinatanggal ang kahit anong kahulugan ng ngiti sa aking mukha.

"Oh, come on, Coach Muller. No need to be so stiff. We're working together, right? Let's enjoy it," dagdag pa niya, tila walang pakialam sa professionalism.

Hinaplos ko ang aking noo, bahagyang naiirita. "It's essential to maintain a professional working environment. Let's focus on the task at hand." Bakit ba nakikipagtalo ako sa lalaking 'to? Sa lahat ng lalaking nakakausap ko, siya talaga ang malakas ang amats.

Hindi nagtagal, nag-iba ang kanyang mukha, at parang napagtanto ang seryosong tono ko. "Alright, Coach. I get it. Professional it is," sabi niya, ngunit kita pa rin sa kanyang mata ang kakaibang kislap.

Tumango ako, sinubukan iwasan ang makakatagpong mata, at nagpatuloy kami sa venue patungo sa aming mga upuan.

Sa loob ng venue, sinubukan kong iwasan si Oliver at mag-focus sa iba't ibang artista na naroroon. Nanatiling tahimik siya, ngunit hindi ko maitago ang pakiramdam na patuloy siyang nanunubok na magkaruon ng personal na koneksyon sa akin. Kahit may kausap siya, sumusulyap pa rin siya sa akin. I just took a deep breath. Sa lahat ng lalaking nakasalumuha ko, ayaw ko mang aminin- naiilang ako sa kaniya nang hindi ko nalalaman.

Nang magsimula ang programa, nagbigay ng mensahe ang direktor, at sumunod na nagbigay pugay ang mga miyembro ng cast. Dala ng pakiramdam ng responsibilidad, kinailangan kong makinig ng mabuti sa lahat ng sinasabi.

As the program was taking place, Oliver's attention towards me never wavered. Due to the unusual situation, my blood boiled every time I felt his eyes on me. Ano bang problema niya?! Pūtangina naman! Bakit ba ako namo-mroblema sa gunggong na 'to?

Nang magtapos ang programa, nag-announce ang direktor ng mga susunod na hakbang sa proyekto. Kailangang magkaruon kami ng bonding activities para mas lalong maging magkakasundo sa set.

The program had ended, but Oliver approached me again, seemingly with no plans of giving up on his insistence to befriend me. Naiirita ako tapos dumagdag pang may dalaw ako ngayon! Tànginang buhay naman.

"Coach, gusto mo bang sumama sa after-party? Para magsama-sama ang cast at mas mapag-usapan natin ang mga gagawin sa project," sabi niya, tila walang pag-aalinlangan.

I shook my head. "Mr. Laurent, I appreciate the invitation, but I have more important things to do after this." pormal kong sagot.

Hindi siya nagpapatinag. "Come on, Coach. It won't hurt to socialize a bit. Besides, you might enjoy it," sabi niya, may kasamang mapanuring ngiti.

Tinignan ko siya ng masusing saglit bago sumagot, "I prefer to keep my personal and professional life separate. Hindi ako mahilig sa mga parties." Sabay inom ko ng wine at diretso lang ang mata ko sa stage.

He leaned closer,trying to charm me. Nakapatong pa ang braso niya sa mesa. "Coach, you're missing out on a lot. Minsan lang ito, let loose a little."

I maintained my composure. "Mr. Laurent, I have responsibilities and commitments. Hindi ko kayang balewalain ang mga iyon para lang sa party."

He shrugged, not giving up easily. "Okay, okay. Maybe next time then. But promise me, you'll consider it."

"Not sure," sagot ko ng diretso at tumayo saka lumampas sa kaniya.

Hindi niya na ako kinulit pa dahil pagkatapos kong makipag usap kay Mr. Gil- and film Producer na blinackmail ako. Alam niya naman kung sino ako, alangan naman patayin ko siya? At saka, his offer is not bad.

"I will hand you the exclusive card for you to enter the casino on Friday." I nodded.

"Yeah, aalis na ako. One of your artists is trying to flirt with me. It's irritating."

Natawa lang siya at bumaling sa direksiyon ni Oliver. "I see, ikaw na naman natripan niya. Alam ko naman na hindi mo papatulan 'yan. Pabayaan mo nalang 'yan at hihinto rin." Sagot niya. Tumayo na ako sa pagkaka upo ko at nagsimula ng naglakad sa exit.

"See you, Mr. Gil." I bid goodbye while waving my hand. Aksidente ko pang nakita ang asungot sa gilid na ngumisi sa akin. Tss. Mapapagod ka rin.