Beyond the Billionaire's image

Chapter 3/2

"I can be your pet, Idol. Marunong naman akong tumahol. Kung gusto niyong maging pusa ako, gagawin ko! Please, isang beses lang naman. Gusto ko lang na bigyan ng leksiyon ang mga classmate ko. Please?"

"No, never. Huwag ako pakiusap-- what the f**k? Are you insane!?"

Lumingon ako sa paparuonan nila at nakita kong may hawak ng kutsilyo ang babae.

"Hindi porket sikat ka ay magiging hard to get ka na. Isang araw lang naman, ba't ang tigas ng ulo mo?" The girl said, her voice laced with annoyance. She stepped closer to him, the knife gleaming under the dim light.

I moved to another side, much closer to them. Kami lang ang nanditong parte at hindi ko alam kung bakit wala pang napapansin ang mga guards rito. May CCTV naman.

"Susundin mo ako o sirain ko ang mukha mo?" Banta ng babae at mas lumapit sa lalaki na ngayon ay natatakot ng umatras at nasa harap ang dalawa niyang kamay upang ipangsangga kung matutuloy man.

"s**t, don't come near me. Y-you crazy woman!" He stuttered and his voice trembling with fear.

"Sige at sumigaw ka. Your fans will know you. Hindi ka parin makakatakas. I won't let you escape." I imagine the girl's face now. She's smirking like a small devil trying to scare her pawns.

"Aanhin ko naman ang fans kung mamatay lang din naman ako? You threatened me because I didn't agree? Tingnan mo nga mukha mo, hindi ka ba nanalamin? And you want me to be your boyfriend? Mas mabuti pang mag nobya ng pulubi kaysa maging nobya ka! Psychopath!" He spat out, his face contorted in disgust.

Napahilamos nalang ako ng mukha. Kaya mamamatay ng maaga ang ganitong ugali.

"Ang yabang mo! Gwapo ka nga pero bagsak sa ugali! Kung hindi dahil sayong tarantado ka ay hindi magiging baliw ang kapatid ko! You insult her too! Binigyan na nga kita ng chance tapos tatanggihan mo ako?" The girl shouted back, her face red with anger and her hand waving the knife menacingly.

Takot na takot ang lalaking nakakatitig sa kustilyo ng babae. Sumiksik siya sa corner dahil wala naman siyang lulusutan roon.

"I didn't know your stupid sister! Gwapo lang ako pero mahina ako mag memorize ng mukha ng tao! Hindi ko nga alam sinong kapatid tinutuko-- Ahh! No, don't come near me! Jesus Christ! Ampon ka ba ni chucky?! Huwag mo namang i-apply ang napanood sa totoong buhay!"

Hindi natinag ang babae at mas lumapit pa rito. He's literally shaking. He's a guy, why can't he just push the woman?

I signed. Tsk, duwag.

Nilapitan ng babae ang lalaki at ilang hakbang nalang ay matutusok na ng kutsilyo ang lalaki. Napapansin kong nanginginig na ito habang nakatingin sa kustilyo. Nangunot ang noo ko, is he that afraid of that?

Hindi niya alam na nasa likod niya ako, kaya ginamit ko ang pagkakataon na iyon para abutin at hawakan ang kanyang balikat. Nagulat siya sa biglaang kontak. Tumugon siya sa pagkabigla sa pamamagitan ng isang mabilis na tusok, ngunit handa ako. Sa isang mabilis at mahusay na kilos, ginamit ko ang gilid ng aking kamay upang itapon ang kutsilyong hawak niya. The metal clattered as it hit the ground, momentarily leaving her without her usual means of defense. This unexpected turn of events left her momentarily stunned, her eyes wide with surprise, as she tried to comprehend what had just happened.

"That is dangerous." I coldly said.

Mukhang doon na natauhan ang babae at agad tumakbo at binangga pa ako. Kinuha ko ang kutsilyo at tiningnan iyon. She maybe took it here. May price pa.

Umangat ang tingin ko at nagtagpo ang tingin naming dalawa ng lalaki kanina. His lips parted when he looked at me in the eyes. Nakatayo lang siya roon habang nakasiksik na parang estatuwa.

Naglakad ako palapit sa kaniya pero tulala parin siya kaya ay pumalakpak ako ng isang beses upang magising siya sa pagkatulala. Doon na siya nagising at agad akong tiningnan.

"You should have brought someone."

Hindi ko na hinintay na sumagot siya at tumalikod. Ellie might waiting for me. Nawala na siya kasi rito.

Hindi pa nga ako nakakalayo ay nagtaka ako nang makarinig ako ng mga tili papunta sa puwesto namin. Ang daming yabag na parang gigibain ang sahig at bago ko pa macheck iyon ay may humila na sa pulso ko at ngayon ay tumatakbo na kami.

Sinubukan kong kunin ang kamay ko pero masyado itong mahigpit. Hihinto na sana ako kaso lang ay may tumatakbong mga babae sa paparating sa amin at tinuro kami.

Narinig kong nagmura ang lalaking kasama ko at lumiko kami ng daan hanggang sa nakalabas kami ng supermarket at mabilis nagtago sa poste. Pati ako ay nadadala sa kaniya.

"Why are yo--" Tinakpan niya bigla ang bibig ko at ngayon ay ang lapit na naming dalawa. His face is looking to the other side, like he was waiting for a minute before he faced me. Nagtagpo na naman ang mata namin pero nakaramdam ako ng weird na feeling dahil sa tingin niya but I felt weirder because even though he was just close to me, I can't feel disgusted.

His hand was covering my mouth and now he was lifting my face while his other hand was holding me against the wall. He was very close to me and I could feel his body heat. His look was intense and scary, and it made me shiver. But, I didn't feel disgusted. Instead, I felt a strange feeling inside me.

Bigla niyang nilapit ang kanyang mukha sa akin. Nadarama ko ang kanyang hininga sa aking balat. Mabilis ang t***k ng aking puso, ngunit umaksiyon ako sa instinto at sinipa ko siya ng malakas.

"Urgh! P-putangina!" Agad niyang daing dahil sa lakas ng pagtuhod ko sa hita niya. At least, hindi ko tinuhod dalawang bola niya.

Lukot na lukot ang mukha niya dahil sa ginawa ko. "W-w-what was the for?".

"You were about to assault me, bastard." matalim kong sinabi sa kanya, ang aking puso ay patuloy na mabilis ang t***k dahil sa takot. Hindi ako takot sa kaniya, takot ako dahil ayokong hinahawakan ako.

Mukha siyang nagulat, ngunit pagkatapos ay ngumiti siya ng mayabang. "Hindi mo ba ako kilala? Wala pang babae na tumanggi sa akin! Nakikilala mo ba ang mukhang ito?" Sabi niya, habang tinatanggal ang kanyang baseball cap at itim na salamin.

Now I could see his face clearly, but I didn't react, which seemed to make him even angrier. He was good-looking, for sure, but his arrogance was a turn-off. His eyes, once filled with surprise, now showed anger, and his jaw was clenched. His lips, which were very close to mine just moments ago, were now pressed together in a thin line.

"I'm a famous actor! Dapat alam mo 'yan! Do you even have social media and TV?! Do you even look around? May mukha pa nga ako sa billboard!" Singhal niya pa na nagpangiwi sa akin. Ang ingay ng gago.

Why is he making a fuss about a famous actor? I don't even care.

I let out a tired sigh, removing my bucket hat, and ran my fingers through my hair that just reached my neck. I noticed his eyes flicker to my movements, and he gulped noticeably a few times.

"Then, do you know me?" Tanong ko at tinitigan siya ng mariin.

His forehead creased in confusion. "Of course not, sino ka ba?"

A smirk found its way onto my face. "I don't know you either. Sino ka rin ba?" I retorted confidently, turning my back on him.

His jaw dropped. Gulat talaga siya dahil hindi ko siya kilala. Importanteng tao ba siya? He is just an actor, he is not even a President. Why would I waste my time to know him?

"You dare to turn your back to me? Hindi porket niligtas mo ako kanina ay magyabang kana! Hindi naman kita kailangan!" His voice was filled with disbelief and a hint of anger.

"Look, hindi ikaw ang sinadya ko roon. Nandoon ka sa lagayan ng paborito kong lotion. Dinistract ko lang kayo. Why would I help a stranger anyway?" I said, shrugging my shoulders nonchalantly.

"Stranger? Do you even know who I am?" He scoffed, clearly offended by my indifference.

I turned to face him again, raising an eyebrow. "Why would I care? You're just another face in the crowd. Being a famous actor doesn't make you special."

His eyes widened in disbelief. "You're unbelievable! I'm Oliver Lian Laurent, one of the most sought-after actors in the industry!" He said, his chest puffing out slightly as if that would make a difference.

I crossed my arms, unimpressed. "Well, Mr. Laurent, congratulations. But as you said, I don't need to know you, and you certainly don't need to know me. Now, if you'll excuse me, I have more important things to attend to." I said, turning on my heel and leaving him standing there, his mouth opening and closing like a fish out of water.

I started walking away, leaving him dumbfounded. He quickly caught up, at hindi pa tumitigil ang papansin na 'to. "Hindi ka pwedeng basta-basta na lang umalis pagkatapos mo akong tuhurin!'

Napakagat ako ng labi dahil sa namumuong inis sa dibdib at mabilis naglakad papunta sa kaniya. Hindi niya inaasahan ang bilis na paglapit ko kaya lumapat ang kaniyang likod sa poste at inis kong tinukod ang kamay ko at mayabang siyang tiningnan.

Mataas siya sa akin siguro mga nasa 6 ft pero wala akong pakialam at nakipagtitigan sa kaniya. Tinaasan lang niya ako ng kilay at nakipaglaban ng titig sa akin.

"Ano? Sisindakin mo rin ako? I'm not scared of you." Gusto kong matawag dahil nanginginig ang labi niya. Abnoy!

Pero halata naman sa mata niya na natatakot talaga siya dahil sa ginawa ko kanina. Hindi ako umimik at pabagsak na tinukod ang dalawang kamay ko sa poste. Napapikit siya sa takot dahil nakulong na siya. Hindi ko alam kung bakit ganito siya, mas malaki pa nga ang katawan niya sa akin pero mukha pang babae sa akin.

And before he opened his eyes, I immediately kiss him at nanigas siya sa nang maramdam niya ang labi ko. Lumayo agad ako at simpleng pinunasan ang bibig ko at lumayo na sa kaniya.

He looked utterly shocked, still processing what just happened. I couldn't help but smirk, enjoying the sight of the usually confident actor rendered speechless.

"What the hell was that?" he finally managed to sputter, wiping his mouth with the back of his hand as if trying to erase the kiss.

Ngumisi lang ako. "A kiss. You wanted one, right?"

"Are you out of your mind?" Sigaw niya, namumula rin ang mukha niya na ngayon ko lang rin nakita simula kanina.

I crossed my arms and tilted my head mockingly. "I thought you wanted to be kissed. You seemed so desperate back there."

Kumuyom ang mga kamao niya, halatang naiinis na siya. "Desperate? I was not desperate! You're just a crazy person! What's wrong with you?"

Tumawa lang ako ng peke, inenjoy ang reaksiyon niya. "Just a little reminder that you're not invincible, Mr. Laurent," I retorted, crossing my arms again. "And for the record, I'm not into guys either. So, rest assured, it meant nothing."

He scowled at me. "You're insane. Stay away from me!"

Napakunot-noo ako sa kaniya at tinalikuran siyang parang wala lang. "Stay away from you? Walang problema. Hindi naman kita kilala at hindi kita type."

Napatingin ako sa likod at nakita ko siyang nakatayo pa rin doon, nakatitig sa akin na parang hindi makapaniwala sa mga nangyari. Ngumiti ako at sumenyas ng peace sign bago tuluyang umalis pero agad rin nawala ang ngiti ko at magpatuloy sa paglalakad. Hindi na ako nagtagal sa lugar na iyon at nagmadaling pumunta kay Ellie. Ano bang klaseng tao 'yon? Akala mo kung sino. Tsk, nagmamagaling na artista.