Sabah oldu…
Evimde değilim, odamda değilim ve kahvaltıyı ailemle birlikte yapmayacağım. Bu düşünce zihnimi iyice ele geçiriyordu. Gelinlikle birlikte uyuyakalmıştım ve uyandığımda tüfeği hâlâ sıkıca tutuyor olduğumu fark ettim. Avuç içlerim acıyordu ve tüm gece aynı kasıntı ile durmaktan parmaklarımı hareket ettirmekte zorlanıyordum. Kendime gelince, uyumadan önce bir kenara fırlattığım tüfeği neden yeniden elime aldığımı sorguladım. Hayatımı tehlikede olarak mı görüyordum yoksa birinin bedenime dokunmasından mı korkuyordum?
Deli Liva Roza…
Acımasız Liva Roza…
Gözü kara Liva Roza…
Kimse neden buna dönüştüğümü hiçbir zaman anlamadı ya da sorgulamadı. Önceden böyle biri değildim ancak sonradan buna dönüşmemdeki nedeni kimse bilemedi. Belki de ben söylemek istemedim ancak bunun bir ger
