Şerzat ile Levent’in odasına doğru çekilirken merdivenin tam önünde durdum. Benim durduğumu anlayınca o da durdu ve yüzüme ne diyeceğimi merak eden mimikleriyle baktı. Ona teşekkür etmem gerektiğini fark ettiğim için durmuştum ama nasıl etmem gerektiğini bilmiyordum ki. Ne acı ki yaşadıklarım beni kendi içime kapatmıştı ve ben Gülşah dışında pek bir kimseyle de konuşmadığımdan, en azından kibar şekilde konuşmadığımdan, Şerzat ile nasıl konuşmam gerektiğini bilmiyordum.
“İyi misin? Başın mı döndü yoksa? Uzun süre aç kalmış olmalısın.”
“Hayır… Aç değilim yani yemek konusu beni çok zorlayan bir durum değil. Başım da dönmedi.”
“O zaman neden duraksadın öyleyse?”
Bir süre yüzüne baktım ve bana gerçekten merak ve endişeyle bakan yorgun bakışlarını gördüm. Merdivenin ucunda duruyorduk, herkes
