Masallara inanmayı elbette çok isterdim ama bu benim yaşadığım hayat için pek uygun ve mantıklı bir tercih değildi. Prensin hayat veren aşk dolu öpücüğünü yanında ben bir canavarın karısı olmak zorunda kalmıştım ve bu his günden güne daha da kuvvetleniyordu.
Şerzat’ın nefesi dudaklarıma değdiğinde tüm bedenim buz kesti. Gözlerimi onun keskin, karanlık bakışlarından kaçırmaya çalıştım, ama yapamadım. Sanki gözlerimi kilitlemişti, beni esir almıştı. Belimi sıkan elleri o kadar sertti ki nefes almakta zorlandım. Yakınlığından ürktüğümü hissetmesin diye gözlerimdeki korkuyu saklamaya çalıştım, ama titreyen ellerimi fark etmiş olmalıydı.
“Şerzat,” dedim, sesim hem bir uyarı hem de bir yalvarış gibiydi. “Beni bırak. Bu… böyle olmamalı.”
O an bir anlığına durdu. Gözlerindeki öfkenin yerini bi
