Bekçi Tepesine vardığımızda bir süre sadece arabada oturduk. İkimizde kafamızda neyi konuşacağımızı planlıyor gibiydik. Aslında bunun spontane ve doğal olarak gerçekleşmesi gerekiyordu ancak bunu yapmak için uygun bir hayatımız yoktu. Bizim yaşamlarımız maalesef romantizm ile değil de tamamen trajedi ve travma ile doluydu.
"Kafanda düşünüyorsun öyle değil mi?" diye sordu bana.
"Bunu yapmamalı mıyım sence?"
"En azından kelimelerini seçme kaygısını düşmemen tercih ederim."
"Ya tamamen yanlış konuşursam?"
"Buraya konuşurken saçmalayalım, hata yapalım diye gelmedik mi?"
"Sana karşı olan hislerimi söylememden vazgeçtin sanırım."
"Yolda gelirken duyduklarımdan pek memnun olmazsam diye korkmuş olabilirim."
"Seni üzecek şeyler söyleyeceğimi nereden biliyorsun?"
"Sevilecek bir adam gibi d
