ลวงสวาท

ตอนที่ 3 คนใหม่

“เดอริสเชื่อคุณอาก็ได้ค่ะ”

หลังจากที่อารยาตอบตกลงสิ่งแรกที่เธอต้องทำก็คือเข้าคอร์สควบคุมอาหารและลดน้ำหนัก โดยมีนักโภชการคอยควบคุมปริมาณของสารอาหารที่เข้าไปในร่างกายของการรับประทานในแต่ละวัน

และมีเทรนเนอร์ดูแลเรื่องการออกกำลังกายที่ค่อยข้างหนักหน่วงอยู่พอสมควร อารยาเกือบจะท้อใจให้กับความเหนื่อยและความอยากอาหารที่ต้องบริโภคผักและผลไม้เป็นมื้อหลัก

จากที่เธอมีน้ำหนักแรก90กิโลกรัม หนึ่งเดือนผ่านไปลดเหลือ80กิโลกรัม อารยาเริ่มปรับตัวเข้ากับการอยู่และการกินได้ดียิ่งขึ้น รู้สึกคุ้นชินที่ต้องดื่มน้ำวันละ10แก้วเป็นอย่างต่ำ

นอนหลับ8ชั่วโมงต่อวัน เธอปลีกตัวออกจากโลกภายนอก ซึ่งมาดามแคทเธอรีนก็ทราบดีและไม่ได้ห้ามเรื่องการทำศัลยกรรมแต่อย่างใด

สองเดือนผ่านไปน้ำหนังของเธอลดเหลือ60กิโลกรัม ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงไปเยอะมากทั้งทางด้านร่างการและโครงสร้างที่เล็กลงทั้งแขนและขา

อารยารู้สึกว่าตัวเองดูมีทรวดทรงองเอว ทั้งๆที่ไม่เคยสัมผัสกับส่วนโค้งส่วนเว้าที่ผู้หญิงพึงจะมีตั้งแต่จำความได้ เธอวัดรอบเอวของตัวเองได้29นิ้ว จากเอว45นิ้ว ซึ่งมันดูอัศจรรย์มาก จนอารยาถึงกับต้องหลั่งน้ำตาด้วยความดีใจที่ฝันใกล้จะเป็นจริงแล้ว

90วันหลังจากที่ได้เข้าคอร์สลดน้ำหนักและปรับสัดส่วนของร่างกาย จากผู้หญิงร่างอวบอ้วนในบัดนี้ได้กลายเป็นหญิงสาวที่มีรูปร่างบอบบางอรชรอ้อนแอ้นที่มีน้ำหนัก43กิโลกรัม

ลดลงจากที่ด็อกเตอร์ซาโตมิตั้งไว้ถึง2กิโลกรัม สัดส่วนที่วัดได้คือ 38-24-36 เป็นความเพอร์เพ็คที่ผู้หญิงต่างก็ใฝ่ฝันอยากมี

ปากเรียวรูปกระจับคลี่ยิ้มออกกว้างเปิดเผยไรฟันสีขาวสะอาดที่เรียงตัวกันอย่างสวยงาม แก้มที่เคยอวบย้อยในบัดนี่กระชับเข้ากับรูปหน้าจนเห็นรอยบุ๋มข้างแก้มอย่างชัดเจน

มือบางเอื้อมออกไปรับกระจกบานเล็กพอดีมือจากด็อกเตอร์ซาโตมิเพื่อมาส่องใบหน้าของตัวเองที่เธอไม่ได้เห็นมันนานนับสามเดือนเต็ม

“นี่ฉันหรอเนี่ย เดอริส”

เสียงของอารยาแผ่วเบาคล้ายละเมอ เธอเห็นดวงหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏบนกระจกเงาที่กำลังส่องสะท้อน

แทบไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือหน้าของเธอจริงๆ ไม่มีเค้าลางของสาวอวบอ้วนคนนั้นเลยสักนิด มันสวยมาก สวยแทบไม่มีที่ติ สวยจนต้องร้องไห้ออกมา

“หันไปดูกระจกสิ ถ้าคราวนี้เดอริสยังไม่พอใจอาจะยอมทำศัลยกรรให้”

น้ำเสียงของด็อกเตอร์ซาโตมิบ่งบอกถึงความรู้สึกพึงพอใจ เขาประเมินไว้ไม่ผิดว่าเดอริสจะต้องสวยเพียงแค่ลดน้ำหนักและเสริมด้วยวิตามินบางประเภทก็พอ

“สวยมากเลยค่ะคุณอา นี่คือเดอริสจริงๆใช่ไหมคะ”

มือบางแตะตามข้างแก้มและใบหน้าของตัวเองทั้งน้ำตา ทำเอาคนไม่เคยได้เห็นรูปร่างของตัวเองตลอดระยะเวลาสามเดือนรู้สึกตื้นตันจนพูดอะไรไม่ออก

“อาบอกแล้วว่าไม่ต้องศัลก็สวยได้ คอร์สนี้อาถือว่าเป็นของขวัญให้เดอริสก็แล้วกัน”

ชายวัยกลางคนส่งยิ้มให้กับหญิงสาวที่เป็นลูกของเพื่อนสนิท ยินดีกับเดอริสที่เธอได้กลายเป็นคนใหม่ที่มั่นใจกว่าเดิม

อารยาพยายามปฏิเสธที่จะไม่รับ เธอไม่อยากเอาเปรียบใช้บริการฟรี แต่ด็อกเตอร์ซาโตมิก็ยังยืนยันที่จะไม่รับค่าตอบแทน เธอจึงต้องจำใจติดหนี้บุญคุณในครั้งนี้เอาไว้ก่อนอย่างเสียไม่ได้

เหลือเวลาเพียงแค่สามวันที่อารยาจะต้องรีบบินกลับไทยเพื่อรับการเปิด ภาคเรียนใหม่ที่ใกล้เข้ามาถึง เธอได้รับอีเมล์จากเพื่อนสนิทอย่างพิมชนก อารยาจึงรีบส่งรูปของตัวในปัจจุบันกลับไป หวังว่าพิมชนกจะจำเธอได้

ส่วนพี่ชายที่อยู่เมืองไทยคงไม่ต้องบอกอะไร เพราะมาดามแคทเธอรีนคงจะส่งอีเมล์ไปบอกเวลสันเป็นที่เรียบร้อยตั้งแต่ที่เธอบินมาญี่ปุ่นแล้ว

ร่างบางอรชรอ้อนแอ้นแต่ทว่าดูอวบอิ่มไปทุกสัดส่วน โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่เต่งตึงรับเหมาะกับสะโพกกลมกลึงที่ผายออกอย่างอนงาม

มีเสน่ห์เย้ายวนใจไปด้วยส่วนเว้าส่วนโค้งที่เธอโหยหามันมาตลอดชีวิต อารยากำลังบิดร่างหันซ้ายทีขวาทีอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่อยู่ในห้องพักของโรงแรมสุดหรูใจกลางเมืองนาริตะของประเทศญี่ปุ่น ด้วยความชื่นชมความสวยในเรือนร่างของตัวเอง

วันแรกของการเปิดภาคเรียนในชั้นปีที่สอง หญิงสาวรูปร่างเรียวบางในชุดนักศึกษาพอดีตัวเข้ารูปกับกระโปรงทรงเอเหนือเข่า

ด้วยความสูง168เซนติเมตร ทำให้เธอดูโดดเด่นและมีเสน่ห์ชวนมอง ผมสีน้ำตาลเข้มถูกปล่อยลงยาวสลวยถึงกลางหลัง ใบหน้าเรียวรูปไข่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงบางเบาให้พอดูงามตา

“พิมพ์!!!”

เสียงใสเรียกชื่อเพื่อนด้วยความดีใจ ทำให้คนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะประจำมุมเดิมต้องเงยขึ้นมองตามเสียงที่ฟังดูคุ้นหู แต่ก็ไม่เจอร่างอวบอ้วนของเพื่อนสาวที่เป็นเจ้าของน้ำเสียง เห็นเพียงแต่นักศึกษาคนหนึ่งที่ยิ้มและจ้องมองมายังเธอ

“นี่ฉันเอง เดอริสไง”

อารยาเดินเข้าไปใกล้คนที่กำลังชักสีหน้างุนงง

“ห๊ะ! นี่เธอเป็นใครเนี่ย มาปลอมตัวเป็นเดอริสทำไม”

พิมชนกมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของคนที่ยืนห่างเพียงไม่กี่ฟุต ผู้หญิงคนนี้ดูดีและสวยมาก หุ่นนี่ยังกับนางแบบหนังเอ็กซ์ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางกลายเป็นเดอริสย่างแน่นอน

“ไม่ได้ปลอมตัว เดอริสจริงๆ แกจำเสียงฉันไม่ได้หรอพิมพ์”

อารยาถอนหายใจดังเฮือก ก่อนจะหยิบบัตรประชนของตัวเองที่เพิ่งไปทำมาใหม่เมื่อวานให้เพื่อนดู เพื่อยืนยันตัวตน

“พระเจ้า! เดอริส แกไปทำอะไรมาเนี่ย”

ดวงตากลมหรี่มองรูปจากบัตรประชาชนสลับกับหญิงสาวร่างสง่าที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเบิกดวงตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ จับร่างของอารยาพลิกกลับไปกลับมาอย่างไม่น่าจะเชื่อ

“ฉันไปเข้าคอร์สลดน้ำหนักและปรับรูปร่างที่ญี่ปุ่นมาโอ้ย! เบาๆหน่อยสิฉันเวียนหัวหมดแล้ว”

อารยาทำท่าจะเซล้มเมื่อเพื่อนเอาแต่จับร่างเธอหมุนรอบตัวเองไปมาจนรู้สึกเวียนศีรษะ

“นี่ถ้าพี่ภูมาเห็นแกตอนนี้นะ คงจะมองตามจนกำเดาไหลอ่ะ”

มือเล็กแอบบีบจับหน้าอกของเพื่อนเบาๆอย่างหยอกล้อ ซึ่งมันนูนเด่นเต่งตึงออกมา ไม่ว่าจะเป็นเพศไหนก็มิวายต้องมอง

“น่าเกลียด! ฉันชักจะกลัวแกขึ้นมาแล้วนะเนี่ย”

อารยาปัดมือของเพื่อนให้ออกห่าง ก่อนจะย่อตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ยาว แล้วหยิบหนังสือออกจากกระเป๋ามาอ่าน

“เออแก เรื่องพี่ภูอ่ะ เค้าลือกันให้แซดเลยว่าแฟนนางสวยมาก แบบว่าโคตะระน่ารัก เรียนคณะนิเทศปีเดียวกับเรานี่แหละ พี่แกเทียวรับเทียวส่งทุกวันเลยนะ”

พิมชนกพูดไปพร้อมกับเบะปากมองบน