Gece kabus gibi geçti.
Uyku değil; daha çok bir tür tutsaklıktı gözlerimin ardında.
Lucas’ın sözleri, Elena’nın mektubu, eski anahtarlık…
Hepsi birer hayalet gibi etrafımda dönüp durdu.
Sabah olduğunda, uyanmak istemediğim bir gerçekle yüz yüze geldim:
Artık hiçbir şey sıradan olmayacaktı.
Kalktım. Kapı kilitliydi. Ama içeriden.
Demek ki Lucas son sözünde beni korkutmaya değil, uyarmaya çalışmıştı.
Ama bu hâlâ onun iyi biri olduğu anlamına gelmezdi.
Lavaboya gidip yüzümü yıkadım. Soğuk su bile içimdeki ateşi söndürmedi.
Aynaya baktım.
Kendimi tanımakta zorlanıyordum.
Ben kimdim artık?
Lucas’tan önce hemşire Sarah’dım.
Basit, sessiz, yalnız.
Ama şimdi?
Bir esirin, bir hedefin, belki de bir planın parçasıydım.
Ve bu sabah her şeyi öğrenmeye kararlıydım.
⏳
Lucas kahvaltı ma
