The Same Romance

XII

BUTTERFLIES

From where I am sitting. I am quietly watching her.

Pasimple kong kinuha ang reaksyon niya bago siya nag sulat na muli sa piraso ng resibong ibinigay ko.

I saw her confused reaction as she read the note until I get to see her smirk.

Hindi niya yata nakuha agad ang isinulat ko sa unang pag kakataon at binasa niya iyon muli.

Tama naman ang sinabi ko hindi ba? Hindi naman mali kapag binasa na iyon.

Oh, baka inisip niya na ang ibig sabihin nooong ‘nag pahuli’ na sinabi ko ay, something that came in last. Like, she came in last and I am worried about why she came in last?

‘Wag naman sana gano’n ang isipin nia.

Hindi siguro siya tanga ‘di ba? Kung iyon naman ang iisipin niya, sa aling bagay naman siya nag pahuli?

Nevermind, enough of worrying about how she could have understood it.

I am positive she’s not dumb. I wouldn't like her if she is.

I saw her grab a pen and wrote something on the paper I gave her.

Dahan-dahan akong umiwas ng tingin sa direksyon niya at nag tagong muli sa likod ng libro ko. Books are not just for fun, it can also come in handdy at times when you need to camouflage. 

I am thrilled to know how she will deliver the note to me.

Maya maya ay dinaluhan niya ako sa aking mesa nang may dalang isang basong tubig. She appeared on my side, kung kaya nakita ko angp agdating niya. I automatically put my book down on the table.

“Nakalimutan niyo po yung tubig niyo” she said and then smiled at me.

I only smiled at her as a thank you and never said a thing. I try to be as not as bothered as possible.

She then walked away after leaving my water on my table. It was just a small time of interacting with each other. Both of us are trying to act cool. Or she is cool, and I am the one who is trying harder.

Hindi ko na muna tiningnan ang note na maaaring iniwan niya kasama noong tubig.

I don’t want to look obviously excited about her reply.

Though we’ve been exchanging replies these past few days. And delaying replies, or not responding at all is a technique. To get to wring their agendas out.

Nauna kong daluhan ang pagkain ko sa mesa saka sinunod ang baso ng tubig.

I waited for a while to finally move.

After having a bite, I drank my water and as expected. She put the note under the glass.

Napagtanto kong uhaw ako kung kaya kinalahati ko muna ang pag inom ko ng tubig bago kinuha ang note doon.

I caught you first :P

I am confused.

And then it suddenly hit me.

How often I have stolen glances at her.

Oh, so it was me who started to steal glances.

Malinaw na hindi ngayong araw ang tinutukoy niya.

Tinutukoy niya ang pag bisita ko rito noong nakaraang araw. Noong nag tagal ako sa counter dahil sa kanya.

Napabuntong hininga ako sa naalala ko saka sumandal sa inuupuan.

It was the first time we get to interact with each other.

Sabagay, paano niya nga naman makakalimutan ang araw kung kailan niya hiningi ang numero ko.

I scoffed at the thought.

I glance in her direction. She’s not looking my way because I saw her busy with something. Of course, she is working.

Tiningnan ko lamang siya sa likod ng counter hanggang sa maramdaman niyang may nakatingin sa kanya.

She then looks for something around her, like something is bothering her, poking her attention.

Katulad ng ipinaramdam niya sa akin kanina.

Until she finally met my eyes.

She stopped what she is doing and crossed her arms, smiling at my way sarcastically.

What a tease.

I smirked at her way.

She looked away as a customer approached her counter.

Right now, I am witnessing how she typically deals with anyone. Almost everyone in this shop.

Her smile is so warm and welcoming.

That the customers here will find her presence comfortable. The responsibility of anyone’s lips to smile at her whenever she smiled.

Umiwas na ako ng tingin sa direksyon niya saka nag patuloy na mag basa ulit.

Halos malimutan ko na ang pagkain ko ubusin dahil sa aking pag babasa.

I am so invested in this book.

Which I am happy because I felt better. My comfort zone has been always effective than anything else.

Para bang nakalimutan ko ang mga problem akong iniisip.

Mga bagay na kailangan at dapat na isipin ko.

I don’t know how I will respond to her, but I know I need to make up my mind.

Inuna ko munang tapusin ang pagkain ko habang nag babasa. Habang nag iisip na muna ako ng isasagot pabalik.

Ano ba ang maaari kong sabihin?

Interesado ka sakin?

Cringe naman.

So you’re returning the favor

Ayoko mag English. Ang corny.

You like me

Too straightforward nah.

Kinuha ko ang telepono ko mula sa mesa habang tinatapos na ang natitira kong kape.

I am already finishing my plate.

Hapon na pagtingin ko sa oras.

I almost forgot why did I pick up my phone.

For a few seconds that I’ve stared at my lock screen, I am rechecking the boring view.  The time flashed on the screen. Without a single notification.

Hindi ako sigurado kung bubuksan ko ba ang telepono ko, mag bakasakaling matandaan ang dapat kong gagawin sa hawak ko.

Binaba ko ang telopono ko at ibinalik ang mga mata sa aking libro.

Maya maya ay sumimsim ako sa aking kape at Nakita ang piraso ng resibo na wala pang sulat na kahit anong letra.

I sighed deeply and thought of a perfect reply.

Hindi na ako nag dalawang isip sa isusulat. Kinuha ko na agad ang panulat galing sa purse ko saka nag simula nang gamitin ang tinta nito.

Matapos na mag sulat ay inayos ko na ang gamit ko, paghahandang umalis. Tumayo ako galing sa kinauupuan saka tinungo ang bookshelf sa malapit upang ibalik ang librong nag bigay saya sa pananatili ko rito.

Sa ilalim ng baso ay inipit ko ang pirasso ng resibo. Saka umalis na sa kapehan nang hindi lumilingon na muli.

Nag mamadali nang dumating ang oras ng gabi. Kung kaya naisip ko nang padalahan ng mensahe si Tyler. Upang sunduin ako.

Alam kong masama ang loob niya sa akin. Ngunit alam kong hindi niya rin ako matitiis.

Ty pasundo sa coffee shop

Matapos ipadala iyon ay umupo na muna ako sa upuan na nasal abas ng kapehan.

May mesa rin doon. Para sa mga mas nais mag kape sa labas kesa sa loob.

Sumandal ako sa upuan habang nag hihintay kay Tyler.

Kinuha ko ang telepono ko sa purse ko bilang pampalipas ng oras. Ayokong tumitig sa kawalan, buong oras ng paghihintay ko.

I unlocked my phone when suddenly I remember what was I going to do with it earlier.

I checked the messages app on my phone. I immediately tap the conversation I have, under Tyler’s.

It was labeled as unknown. Because I didn’t name it yet.

I checked it. And the last message I am staring at is the last text message I sent earlier before I got here in the shop.

Baka kaya hindi siya nag reply dahil nasa kapehan naman ako halos buong hapon.

Ngunit hindi naman nag tagal ang palitan namin ng mensahe.

Para kaming nagpen pal sa isa’t isa. Ganito pala kahirap mag hagilap ng mensahe sa pinadalahan mo noon.

Buti at may nagtagal na relasyon sa kanila noong mga panahong iyon.

Pumunta naman ako sa i********: upang mag libang.

I got a notification form my account that someone sent a request to follow me.

Nahuli ang pagdating ng notification sa notification window ng telepono ko. At Nakita naiyon ay wala pang isang minutong nakalipas.

I checked who is it and pressed the profile.

Butterflies came in my stomach after seeing who it is.

Ayokong tanggapin na nagsasaya ang kaluluwa ko dahil nagrequest to follow siya sa i********: account ko.

Isang napakapamilyar na account ang Nakita ko.

Hindi ako nagdalawang isip na tanggapin ang request niya.

It was Tala

Agad akong lumipad sa i********: feed ko upang i-check kung kaaya-aya ba ang makikita roon.

I scrolled down in my feed.

Puro iyon candid shots ko na kuha ni Tyler. Karamihan ay kuha ko ng aking mga painting at higit sa lahat, kape.

Hindi naman masama ang laman ng feed ko.

Halos walang ibang mukha ang makikita roon. Kundi ang akin lang.

Sunod ko namang sinuyod ang tagged photos ko. Karamihan naman sa nandoon ay party pictures. Hindi naman siguro issue ‘to, dahil mukhang mas marami naman siyang ganitong litrata sa kanya.

Hindi ko naman siya hinuhusgahan doon.

Habang busy pa akong mag check ng feed ko ay biglang may bumisina sa kalsadang tapat lang ng inuupuan ko.

Nilingon ko agad iyon at nakita ang pamilyar na kotse ni Tyler.

I picked up my purse on the table and decided to leave my seat.

“Miss!” sigaw ng isang babae mula sa likod ko na hindi ko nilingon.

It wasn't for me. But I almost look back when she called.

“Miss!” sigaw niyang muli nang makalapit na ako sa sasakyan ni Tyler.

Kung sino ‘man ang tinatawag ng babaeng ito ay paniguradong bingi o nagpapatay malisia lamang.

I was about to open the front seat of Tyler’s car when he stopped me.

“Mayumi may naiwan ka yata” wika niya sa akin habang nakatingin sa likuran ko.

Nagulat naman ako sa sinabi niya at hindi nag dalawang isip na lumingon sa likuran ko.

Tala is approaching my way.

Sinalubong ko naman siya upang hindi na siya mapalayo sa shop.

She smilingly approached me.

“You left this” wika niya sabay abot sa piraso ng papel. Panigurado ay hindi iyon ang papel na pinagsulatan namin kanina.

“Oh” my eyes are focused on what she is handing to me.

It was folded in two.

I doubt if it was a receipt.

Tinanggap ko iyon saka itinaas ang tingin ko sa kanya.

“Thanks” I smiled and then turned around.

Tinalikuran ko siya agad dahil sa hiya, nagmamadali kong tinungo ang kotse ni Tyler.

“Hindi ba si Tala ‘yon?” tanong ni Tyler habang distracted ako sa pinto ng kotse niya. Gusto ko lamang pumasok agad sa loob upang makapagpaalam na.

But I didn’t even say my goodbye or even wave my hand at her way. I just blast off.

Tiningnan ko siya mula sa side mirror ng kotse ni Tyler.

Wala na agad siya roon.

Panigurado ay umalis na rin siya nang tinalikuran ko siya kanina. 

Did I become rude kanina?

Did I just give a bad impression of myself?

NO, I am overthinking.

“Si Tala ‘yon ‘di ba?” tanong na muli ni Tyler sa tabi ko.

“Yes” sagot ko sa kanya.

“Oh”

“Kaya pala napapadalas ka mag kape sa labas?” tanong niya.

“Hindi no”

“Nagkataon lang” sagot ko.

“Oh ano namang nagkataon ‘yang binigay niya?” sarkastikong tanong ni Tyler.

Hindi ko na lamang siya pinanssin at itinago na lamang ang papel sa purse ko.

Hihintayin ko na lamang makauwi kami sa bahay bago ko buksan ang ibinigay niya.

I bother checking my phone once again and saw that there’s still no any notification showing on my lock screen.

Hindi nga yata siya nag reply.

Dahil hindi kalayuan ang apartment namin dito, mabilis na rin kaming nakauwi.

“Dito na ‘ko” wika ko kay Tyler.

Lumabas na ako kotse bago pa siya makapagpark sa garahe. I wanted so badly to go into my room now.

Hindi naman umangal si Tyler na lumabas ako agad.

I took the stairs quickly to my room. Sa hagdan pa lang ay kinakapa ko na ang susi ko sa purse. Habang hawak ang telepono ko sa isang kamay.

Hinihingal na ako habang tinatahak ang daan paakyat sa aking kwarto.

Nang sa wakas ay nakarating na ako sa palapag ko. Agad akong nag pasalamat sa Diyos.

Hawak ko na ang susi ko, agad kong binuksan ang nakalock na pinto sa kwarto ko at pumasok na roon.

Bago ko itinapon ang bag ko sa sala. Kinuha ko na ang pirasso ng papel na ibinagay sa akin kanina ni Tala bago ako umalis.

Hindi na nag alala kung saan lalapag iyon. Sinunod ko namang tinapon ang aking puwetan sa couch.

Huminga akong malalim bago ko binuksan ang nakatuping papel.

So you love coffee and the sky:)

I definitely love them!

Nag mistulang sagot sa akin ang pagfollow niya sa i********: account ko.

I wrote Let me get to know you with my i********: username in my reply to the paper.

I know I made a bold move. Also, I thought of my reply as being practical and friendly, I guess.

I cuddled with my couch’s pillow in excitement and shyness.

Masyado ko yatang naipakitang nahihiya ako sa kanya kanina. Lalo na noong tinanggap ko ang sulat na ‘to.

Our replies didn’t last long, and the messages were short ones. But waiting for each other’s response felt like forever.

Sa apat o limang mensahe na napagpalitan namin kanina. Ay inabot na kami ng buong hapon.

I understand that because I am the one who bothered her, she’s working.

But I think it is worth it.

I sighed deeply as I lay down on my couch. Staring at the blank ceiling. Thrilled about what possibilities she brought with her.

She gives me butterflies. She makes my stomach run wild. She makes me thrilled sometimes. She’s confusing ever since I saw her. And I began to love butterflies. Especially in my stomach. I know she is the only one causing it.