ตอนที่ 7 ห้องหมายเลขห้า

1612 Words

7 ห้องหมายเลขห้า --- (ณ บ้านเช่าหลังหนึ่ง) เมื่อวันก่อน ที่มหาวิทยาลัย ปอนด์ได้ทำการนัดหมายกับแม็กซ์ที่จะย้ายมาห้องเช่าหลังนี้แล้ว ทุกคนในบ้านเช่าช่วยกันเก็บกวาดห้องให้สะอาดเอี่ยม แถมยังเตรียมอาหารมื้อพิเศษสุดหรูหราไว้อีก เมื่อทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว แม็กซ์ก็โทรหาปอนด์ทันที แต่โทรไปปอนด์ก็ไม่รับสาย “ปอนด์ไม่รับสายกูแฮะ” “มึงลองโทรไปอีกที เขาอาจจะไม่ได้ยินรึเปล่า” ยอร์ชที่นั่งข้าง ๆ เอ่ยขึ้น “เออ โทรย้ำอยู่ เฮ้ย! รับแล้ว ฮัลโหล…กว่าจะรับสาย นายอยู่ไหนแล้ว” (เก็บของอยู่ ยังไม่เสร็จ) “อีกนานปะ” แม็กซ์ถาม (ไม่เกินสองชั่วโมงน่าจะถึง) “โอเค มาตามหมุดที่ส่งให้ หลงทางก็โทรมาหา” (อืมได้) หลังจากแม็กซ์วางสายไป ยอร์ชที่นั่งข้าง ๆ ก็หันมาถามแม็กซ์ทันที “ว่าไงเขาจะมารึยัง” “อีกสองชั่วโมงว่ะ” “พอดีเลย พี่ซากับพี่เจมส์ คงกลับจากตลาดทำอาหารให้พวกเราพอดี” “เกรงใจพวกพี่เขาฉิบหาย” แม็กซ์มีท่าทีหนักใจ “จะเกรงใจทำไม มึงจำตอนที่มึงเข้ามาบ้านเช่าวันแรกได้ปะ ของกูเนี่ยจำได้ไม่มีวันลืม วันนั้นกูกินข้าวไปเยอะจนแทบอ้วกออกมา” ยอร์ชเล่าได้อย่างอรรถรส “ตอนนั้นใครบอกให้มึงยัดของกินเจ็ดแปดอย่างลงท้องขนาดนั้นวะ” “ก็ทำตัวไม่ถูกนะดิ พี่เขาต้อนรับดีขนาดนั้น ตั้งใจทำอาหารอย่างมีความสุข แถมอาหารก็โคตรอร่อย กินไม่หมดก็รู้สึกผิดดิวะ” “แล้วก็ต้องเป็นกู ที่แบกมึงแอบไปอ้วกข้างนอกเพราะกินเยอะเกินไป สภาพติดตาฉิบหาย” แม็กซ์ส่ายหน้าเบา ๆ เมื่อต้องย้อนกลับไปนึกสภาพของยอร์ช “พอเถอะ ขนาดกูยังสมเพชตัวเองเลยสัส” ยอร์ชทำหน้าเอือมระอาเช่นกัน “งั้นวันนี้ กูว่าเราต้องห้ามพี่เจมส์ทำกับข้าวเยอะดีไหมวะ ถ้าไม่ห้ามมีหวังเต็มโต๊ะ กินได้ห้าวัน เจ็ดวันแน่” “ความคิดดี” ยอร์ชยกนิ้วโป้งให้แม็กซ์จากนั้นก็พูดต่อ “ว่าแต่มึงสนิทกับคนที่จะมาพักบ้านเช่านี่นานรึยัง” “รู้จักกันตอนเปิดเทอมสองนี่แหละ” “ว๊อท! จริง?” ยอร์ชตกใจ “ทำไมทั้งพี่ซา พี่เจมส์ และมึงทำหน้าตกใจเหมือนกันหมดวะ มันน่าตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ” “ไม่ให้กูตกใจได้ไง มึงยอมให้เขาเข้ามาบ้านเช่าทั้งที่รู้จักกันไม่นาน แต่กับกูที่รู้จักมึงจากกลุ่มบาสยังแทบเกือบต้องขนของหนีออกบ้านเช่า” “เออ ที่ผ่านมากูขอโทษแล้วกัน” “น่าสนใจดีแฮะ คนที่มึงยอมให้มาพักบ้านเช่าต้องเป็นคนแบบไหน” ยอร์ชจ้องแม็กซ์อย่างมีเลศนัย “อืม ก็น่าสนใจจริง ๆ นั่นแหละ” แม็กซ์ตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ฮะ น่าสนใจ?” “พอ ๆ เลิกพูดถึงเรื่องนี้เถอะ มึงช่วยมายกของออกจากห้องที่จะปล่อยให้เช่าก่อน เหลืออีกนิดเดียว” “เออ ก็ได้แม่งกูก็ลุ้นคำตอบสัส” ขณะเดียวกันซากับเจมส์ก็กลับจากการไปตลาดจับจ่ายใช้สอยซื้อวัตถุดิบในการทำอาหารมื้อเย็นวันนี้ ซึ่งเจมส์ทำอาหารที่ครัว ยอร์ชเป็นลูกมือคอยห้ามไม่ให้เจมส์ทำเยอะเกินไป ส่วนซากับแม็กซ์จัดเตรียมห้อง รวมไปถึงโต๊ะอาหารและเครื่องดื่ม ‘Rrrrrr’ เสียงมือถือของแม็กซ์ดังขึ้น เขาจึงขอตัวรับสาย “ว่าไงมายัง” (ซอย 124 ใช่เปล่า) “ใช่” (ฉันมาถึงล่ะ) “นายตรงเข้ามาสุดซอย ประตูรั้วสีขาวขวามือ” (โอเค ไว้เจอกัน) เมื่อวางสายเสร็จแม็กซ์ก็หันไปพูดกับพี่ ๆ ในบ้านเช่าทันที “พี่ ปอนด์จะมาละนะ” “ฟู่ว ทำอาหารเสร็จพอดี ให้พี่ทำแค่สี่อย่างจะพอกินจริง ๆ ใช่ไหม พี่ว่าน้อยไปนะ” เจมส์ยืนปาดเหงื่อในขณะที่ยังมีผ้ากันเปื้อนอยู่ โดยที่ซาเดินไปรินน้ำให้เจมส์ “พอแล้วพี่” แม็กซ์ตอบ “เยอะแล้ว” ยอร์ชตอบเสริม “รถเก๋งที่อยู่หน้าบ้านคันนั้นใช่ปอนด์รึเปล่า” “ใช่แล้วครับ เดี๋ยวผมออกไปรับเอง พวกพี่รอกันนี่แหละ” จากนั้นแม็กซ์ก็เดินออกไปเพื่อรับปอนด์ --- (ณ หน้าบ้านเช่า หลังหนึ่ง) ผมขับรถมาตามโลเคชั่นที่แม็กซ์หมุดไว้ให้ กว่าจะมาถึงก็ใช้เวลาพอควรเนื่องจากหลงทาง แต่เมื่อรถมาจอดหน้าบ้าน สายตาก็มองไปรอบ ๆ ทั่วบริเวณ ให้ตายเถอะครับ คิดถูกจริง ๆ ที่ผมตัดสินใจย้ายมา เพราะบ้านหลังนี้ใกล้มหาวิทยาลัยจริง ถ้าเป็นชั่วโมงไม่เร่งรีบคือ สามารถเดินไปเรียนได้เลย แถมตลอดทางที่ขับมาจนถึงบ้านเช่าก็มีร้านค้ามากมาย และยังดูสงบกว่าใจกลางเมืองที่คอนโดนั่นอยู่อีก หลังจากที่ผมโทรบอกแม็กซ์ว่าผมมาถึงแล้ว คนหน้าหล่อสูงโปร่งก็เดินออกมาจากบ้าน “ตอนแรกก็เป็นห่วงว่านายจะหลงทาง เพราะบ้านเช่ามันอยู่ในซอยเล็ก ๆ แบบนี้” แม็กซ์พูดพลางหยิบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ผมลากอยู่ ออกไปจากมือเพื่อช่วยผม “หลงจริง ๆ แหละ แต่ก็งมจนมาถึงได้” “หลงทางทำไมไม่โทรหา” “อยากลองพยายามด้วยตัวเองน่ะ” ผมตอบไปแบบนั้นแล้วแม็กซ์ก็ยิ้มให้ผม นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเขายิ้มหล่อขนาดนี้ ‘ว่าแต่เขายิ้มทำไม’ แม็กซ์เดินนำผมเข้าไปในบ้าน ส่วนผมก็เดินตาม ผมค่อนข้างประหม่ามากครับไม่รู้ว่าคนอื่น ๆ ในบ้านจะโอเคกับผมและพร้อมต้อนรับให้ผมร่วมบ้านเช่าเหมือนแม็กซ์รึเปล่า กังวลจนมือผมเย็นไปหมด “ยินดีต้อนรับสู่บ้านเช่าแห่งนี้ครับ เพื่อนแม็กซ์ใช่ไหม” ชายผมทอง ตัวเล็กกว่าผมเล็กน้อยเดินมาทักทายผมอย่างเป็นมิตร แต่ดูท่าทีแล้วน่าจะอายุมากกว่าผม “จะเรียกว่าเพื่อนคงได้อยู่มั้งครับ ผมชื่อปอนด์ครับพึ่งย้ายมาเรียนกลางเทอมที่มหาลัยนี้ ฝากตัวด้วยครับ” ผมยิ้มตอบเจื่อน ๆ เพราะไม่แน่ใจว่าตอนนี้แม็กซ์เขาจะนับผมเป็นเพื่อนด้วยรึเปล่า “เด็กใหม่เลยสินะ พี่ชื่อซาเรียนปีสาม ส่วนนี่เจมส์ปีสาม แล้วคนนี้ก็” ในขณะที่ซาจะหันไปแนะนำยอร์ช เจ้าตัวก็แทรกเสียงเอ่ยแทน “เราชื่อยอร์ช รุ่นเดียวกับนายแหละ แต่คนละคณะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ยอร์ชยื่นมือให้ผมจับ และผมก็จับมือตอบไปตามมารยาท “อะแฮ่ม” แม็กซ์กระแอมออกมาเบา ๆ ยอร์ชยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะรีบปล่อยมือจากผมไป ดูยอร์ชจะสนิทกับแม็กซ์พอควร จากนั้นพี่ซาก็พูดต่อ “ส่วนแม็กซ์ คงรู้จักกันดีพี่ไม่ขอแนะนำละกัน” “ครับ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนอีกครั้งนะครับ” ผมโค้งตัวตามมารยาทไปอีกครั้ง “ไม่ต้องทางการขนาดนั้นก็ได้ ทำตัวสบาย ๆ เถอะ แล้วก็ ” ซาหันไปหาเจมส์ “เจมส์ แกเงียบทำไม ทักทายเพื่อนร่วมบ้านเช่าคนใหม่หน่อยดิ ทำตัวแปลก ๆ นะ” พี่ซาเรียกพี่เจมส์ที่ตอนแรกทำหน้าครุ่นคิดบางอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผม “ชื่อปอนด์งั้นเหรอ คุ้น ๆ แฮะ ใช่แล้วนึกออกแล้ว จำพี่ได้ไหมน้องปอนด์” พี่เจมส์เดินมาเกาะไหล่ผมทั้งสองข้าง ผมสับสนงุนงงไปหมด “พี่รู้จักปอนด์เหรอ พี่เจมส์” แม็กซ์หันไปถามพี่เจมส์ “เออดิ ถ้าน้องเขาไม่ลืมพี่นะ” พอพี่เจมส์หันมามองผมอีกครั้ง ผมก็พยายามนึกย้อนไปในอดีตแล้วมันก็ผุดขึ้นมาในหัว “พี่เจมส์ ตอน ม.ต้นปะ?” “ใช่แล้ว เจอกันตอนน้องปอนด์อยู่ ม.ต้น” “จริงด้วยครับ ตั้งแต่ตอนนั้นผมก็ไม่เจอพี่อีกเลย” ผมหันไปยิ้มให้พี่เจมส์ ดีใจที่ได้เจอคนรู้จักในเมืองกรุง แถมยังมาจากจังหวัดเดียวกันอีก นี่สินะความรู้สึกของการได้เจอคนบ้านเดียวกัน “สรุป รู้จักกัน?” แม็กซ์หันมาเลิกคิ้วใส่พลางกอดอกมองผม “ใช่ พี่เจมส์เป็นรุ่นพี่ตอนฉันเรียน ม.ต้น” ผมหันไปบอกแม็กซ์แบบนั้น และเขาก็คลายแขนที่กอดอกลง “ดีเลย ห้องหมายเลขห้า รู้จักคนในบ้านเช่าแบบนี้ ค่อยสบายใจหน่อย” พี่ซา พี่ใหญ่ของบ้านเช่าพูดด้วยรอยยิ้ม “ครับ ผมเองก็สบายใจครับ” “รีบเข้าข้างในกันเถอะ พี่ทำอาหารต้อนรับเราไว้ เดี๋ยวเย็นหมด น้อง ๆ ทุกคนด้วยเต็มที่กับอาหารที่พี่ทำเลยนะ” พี่เจมส์พาผมเข้าในบ้าน ในขณะที่พี่ซาเดินตามมา --- (หน้าบ้านเช่า) “ไหงงั้นวะไอ้แม็กซ์ สรุปคนที่มึงพามา ดันรู้จักพี่เจมส์อยู่แล้ว” ยอร์ชหันไปถามแม็กซ์ “เออ กูก็ไม่รู้ กูก็งง แต่ก็ดีแล้ว ปอนด์มันจะได้อยู่บ้านนี้ได้สบายใจขึ้นมาอีกหน่อย” แม็กซ์พูด “แม็กซ์ ยอร์ช มัวคุยอะไรกัน รีบเข้าบ้านกันได้แล้ว” ซาหันไปเรียกทั้งสองหนุ่ม “ครับพี่” แม็กซ์ตอบก่อนจะเดินตามเข้าไป “คร๊าบ” ยอร์ชเองก็เดินตามหลังเข้าไปในบ้านเช่นกัน---

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more