ตอนที่ 2 ยินดีที่ได้รู้จัก

1848 Words

2 ยินดีที่ได้รู้จัก (ณ คอนโด) วันนี้เป็นวันแรกที่ผมต้องเรียนมหาวิทยาลัยแห่งใหม่ สถานที่ใหม่ และพบเจอเพื่อนใหม่ แม้จะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่ผมก็ยังเชื่อว่าตัวเองน่าจะผ่านพ้นมันไปได้ไม่ยาก พ่อซื้อรถยนต์คันหนึ่งให้ผมใช้ไปเรียน แต่เมื่อผมมองดูสภาพถนนที่แออัดไปด้วยรถหน้าคอนโดแล้วนั้น ผมจึงคิดว่าการใช้รถสาธารณะน่าจะเร็วกว่า เมื่อวานนี้ครอบครัวมาส่งผมที่นี่ พ่อบอกว่าเขาซื้อคอนโดใกล้มหาวิทยาลัยไว้ให้ ทว่าพอได้ลองเดินทางจริง ประกอบกับสภาพการจราจรที่ติดขัด ก็ทำให้ระยะที่ว่า ‘ใกล้’ กลายเป็นแค่คำพูด ผมคงต้องคำนวณเวลาการเดินทางใหม่ทั้งหมดแล้วล่ะ แทนที่ผมจะได้เริ่มต้นชีวิตวันแรก ในฐานะน้องใหม่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้อย่างสวยงาม กลับกลายเป็นว่าผมกำลังจะไปสายโดยไม่คาดคิด ‘ใช่ครับ มันผิดคาดไปหมด’ (ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง) เมื่อผมลงจากรถสาธารณะก็รีบวิ่งกุลีกุจอ ไล่ตามหาคณะที่ผมเองเพิ่งย้ายมา กว่าจะหาเจอก็ถึงขั้นต้องถามนักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมาแทบทุกคน ผมพลาดเองครับ เมื่อวานมัวแต่นอน ไม่ยอมสำรวจมหาวิทยาลัยก่อน เฮ้อ...ไม่รู้อะไรสักอย่าง แถมยังโดนคนแปลกหน้าหลอกขอกินบะหมี่ฟรีอีก ชีวิตผมในเมืองกรุงเริ่มต้นได้ไม่สวยเท่าไหร่เลยครับ (ณ ห้องเรียน) ผมเดินเข้ามาในคลาสเรียน ตามที่ตารางเรียนที่ทางมหาวิทยาลัยระบุไว้ ภายในห้องเรียนเต็มไปด้วยเพื่อนร่วมชั้นและอาจารย์ประจำภาควิชา พออาจารย์เห็นผมเดินเข้ามาก็โบกมือเรียกให้ไปยืนข้างหน้า “วันนี้สาขาของเราจะมีนักศึกษาใหม่เพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน ฝากทุกคนช่วยแนะนำเรื่องการเรียน และชีวิตในมหาลัยให้เขาด้วยล่ะ” อาจารย์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม เพื่อน ๆ ในห้องต่างหันมามองผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หลายคนเริ่มพูดคุยทักทายด้วยท่าทีเป็นมิตร จนผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นมานิดหน่อย “ยินดีต้อนรับสู่สาขานะ” “หล่อจัง มีอะไรสงสัยก็ถามพวกเราได้นะ” หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพลางลุกยืน ดูจากน้ำเสียงและสีหน้าแล้วนั้น น่าจะพูดแหย่ ๆ ทักทายกันมากกว่าเอาจริงเอาจัง ผมเองก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ตอบรับอย่างเขิน ๆ “พูดอะไรของแกออกมาเนี่ย! เดี๋ยวเขาก็กลัวแก๊งสาว ๆ อย่างพวกเราหรอก” เพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รีบดึงแขนเพื่อนของเธอให้นั่งลง ก่อนจะหันมาทางผมแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “นายอย่าถือสาเลยนะ” “ไม่ถือสาครับ” ผมยิ้มตอบ “เอาล่ะ นักศึกษาเองก็ควรแนะนำตัวให้เพื่อน ๆ รู้จักหน่อยนะ” อาจารย์หันมาพูดกับผม “ครับอาจารย์” ผมหันหน้าไปหาเพื่อน ๆ ในห้องอย่างประหม่าเล็กน้อย แต่ก็พยายามส่งรอยยิ้มให้ทุกคน “สวัสดีครับ ผมชื่อ จิระกิตต์ เรียกผมว่าปอนด์ก็ได้ครับ จากนี้ไปฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” หลังจากการแนะนำตัวของผม บรรดาเพื่อน ๆ ในห้อง ต่างก็แสดงความยินดีต้อนรับ ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ตาม เอาเถอะ สังคมในห้องนี้มันก็ไม่ได้แย่คงปรับตัวได้ไม่ยากหรอกครับ “จิระกิตต์ ไปนั่งที่ได้ ส่วนคนอื่น ๆ เงียบ ๆ กันหน่อย จะเช็กชื่อละนะ” ผมเดินหาที่นั่งซึ่งโต๊ะที่ว่างก็เป็นโซนด้านหลังริมหน้าต่างพอดี อาจารย์เริ่มเช็กชื่อไปเรื่อย ๆ จนถึง “นายสุรฤทธิ์ สุรฤทธิ์ นายสุร ” เสียงขานชื่อของอาจารย์ยังไม่ทันจบดี ฝีเท้าหนัก ๆ ที่ฟังดูเร่งรีบก็ดังชัดขึ้นจากทางเดิน ก่อนเสียงเปิดประตูจะตามมาทันทีดัง ‘ปัง!’ ทำเอาทุกคนในชั้นเรียนหันมองไปทางเดียวกัน แต่ก็ดูเหมือนทุกคนไม่ได้ตกใจมากเท่าไหร่ “มาครับ สุรฤทธิ์มาครับจารย์” ผมหันไปมองชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาตะโกนลั่นห้องด้วยอาการหอบเหนื่อย สีหน้าอาจารย์แสดงชัดมากทั้งความเอือมระอา เหนื่อยใจ ดูท่านี่คงไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้แน่ ๆ “รีบไปนั่งเข้าที่ได้แล้ว” “ครับจารย์ ฟู่ว ” เขายืนถอนหายใจแรง ขณะกำลังจะเดินไปนั่ง ทันใดนั้นสายตาของเขาก็หันมาสบกับผม แล้วเขาก็ตะโกนลั่นอีกครั้ง “เฮ้ยคุณ! มาอยู่นี่ได้ไง” เขาทำหน้าเหมือนเห็นผี ก่อนจะชี้นิ้วมาที่ผมด้วยสีหน้าตกใจ เพื่อน ๆ ในห้องเองก็พากันหันมามองพวกเราทั้งคู่อย่างสนอกสนใจ ผมเองก็เริ่มไม่แน่ใจ หรือว่าผมจะนั่งที่ประจำของเขาเข้าซะแล้ว “ผมเหรอครับ?” ผมสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น ภายในสมองงุนงงไปหมด ผมมั่นใจนะว่าไม่เคยสร้างเรื่องไว้ในเมืองกรุงนี้ นี่มันวันแรกของผมในมหาวิทยาลัยแท้ ๆ “ใช่” เขาตอบพร้อมเดินมาหยุดที่โต๊ะข้าง ๆ ผม “คุณเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า ผมมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักคุณ” “เมื่อวานไง! มาม่าไงมาม่า” เท่านั้นแหละภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ก็ผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มาม่า มาม่า แล้ว... “มาม่าอะไร มา... เฮ้ย! เดี๋ยวนะ หรือว่านายคือคนที่กินมาม่าแล้วหนีไปน่ะ!” ทันทีที่ผมพูดจบ เพื่อน ๆ ในห้องก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน ไม่มีใครกลั้นไว้ได้ แม้แต่อาจารย์เองด้วยเช่นกัน ผมไม่รู้ต้องทำตัวยังไง จึงหันไปพูดกับเพื่อนที่นั่งอยู่โต๊ะตรงหน้า “ทำไมทุกคนถึงหัวเราะกันขนาดนี้ครับ” เพื่อนด้านหน้าก็มากระซิบกับผม "ก็แม็กซ์เขาเป็นหนุ่มหล่อที่สาว ๆ ทั้งมหาลัยมองว่าเข้าถึงยาก ไม่คิดว่าแม็กซ์เขาจะมีมุมฮา ๆ แบบนี้ด้วย" พอได้รู้แบบนั้นก็ยิ่งทำให้ผมหน้าซีด และฉุกคิดได้ว่า ไม่ควรเอ่ยอะไรแบบนี้ออกมาทั้งที่เป็นการพบกันครั้งแรกในห้องเรียน ผมจึงรีบเอามือปิดปากนั่งลงก้มหน้าอย่างรวดเร็ว ส่วนเขาที่กำลังอึ้งกับคำพูดของผมก็แทบอยากเอาหน้าแทรกแผ่นดิน ใบหน้าเจื่อนมองไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ ผม ที่แน่ ๆ ตอนนี้เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเบา ๆ “นี่คุณ ดูเหมือนเลิกเรียนคาบนี้ เราต้องเคลียร์กันหน่อย” เขาพูดแค่นั้นก่อนจะกลับไปนั่งตัวตรงที่ประจำของตัวเอง “เอาล่ะ เริ่มเรียนกันได้แล้ว เสียเวลามามากล่ะ” อาจารย์เริ่มสอนในขณะที่ทุกคนก็ตั้งใจเรียน แต่แล้วคนข้าง ๆ ผม เขาก็สะกิดให้ผมไปคุย “นี่ คุณน่ะ” เสียงเข้มของเขาหันมาถามผม “มะ มีอะไร” ผมหน้าเจื่อน ก่อนจะตอบกลับไปเบา ๆ ขณะเดียวกัน เขาก็ยื่นมือพร้อมกับเงินจำนวนหนึ่ง “เงินค่ามาม่า คุณไปแก้ข่าวให้ผมด้วยนะว่าผมไม่ได้หนี ตอนนั้นแค่รีบจนลืม พอนึกได้ผมก็เอาเงินที่เก็บไว้ใต้รถวิ่งไปหาคุณ แต่คุณก็ไม่อยู่แล้ว” สีหน้าเขาจริงจังมาก ดูท่าแล้วคงใส่ใจเรื่องนี้จริง ๆ “ขอโทษ ก็พอคุณบอกให้ผมนึกถึงมาม่า ผมก็นึกแต่ตอนกินแล้วหนีนี่นา” “บอกแล้วไงว่าไม่ได้หนี ไม่ได้หาย ถ้าไม่รีบแก้ข่าวให้ผมละก็คุณเจอดีแน่” เขาไม่ได้เหมือนล้อเล่นแต่สีหน้าดูจริงจังสุด ๆ ซึ่งนั่นก็ทำให้ผมต้องรีบพยักหน้าตอบรับเขา เพราะไม่อยากสร้างศัตรูตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาเรียนที่นี่ “โอเค ๆ ขอโทษจริง ๆ ไว้จะไปแก้ข่าวให้ไม่ต้องห่วง” “ว่าแต่คุณชื่ออะไร” เสียงเขาดูอ่อนลง “ผมชื่อปอนด์ แล้วคุณล่ะ?” “ชื่อแม็กซ์ ว่าแต่คุณมาเรียนวันแรกที่นี่ใช่ไหม แล้วคุณพักที่คอนโดที่เจอเมื่อวาน?” “ใช่” “ทำไมเช่าคอนโดไกลจัด” แม็กซ์กอดอกพิงพนักเก้าอี้หันมามองผม “ครอบครัวหาไว้ให้น่ะ” “พ่อแม่รวยสินะ ถึงให้พักคอนโดแพงหูฉี่นั่น” “ก็ไม่ได้อยากจะอยู่เท่าไหร่หรอก มันไม่มีที่ไป คงเอาไว้ค่อย ๆ หาใหม่อีกที” ผมตอบไปแบบนั้นซึ่งมันเป็นเรื่องจริง แค่คิดถึงตอนเช้าที่สภาพรถติด ยืนเบียดกันบนรถเมล์ ก็ทำเอาเหนื่อยใจ คงต้องหาที่อยู่ใหม่จริง ๆ นั่นแหละ “เอางี้ ผมแนะนำดีไหม มานอนกับผมดิ” “หืม อะไรของคุณเนี่ย หรือว่าคุณ” ผมทำหน้าเหวอคิดไปไกล “เฮ้ย...ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะเว้ย ผมอยู่บ้านเช่า ตอนนี้อยู่ด้วยกันสี่คน มีห้องว่างเหลือหนึ่งห้อง ผมแค่เสนอเผื่อคุณสนใจ” แม็กซ์ดูเหมือนอยากให้ผมไปอยู่บ้านเช่าด้วยจริง ๆ สายตาเขาแสดงถึงความต้องการ แต่เรื่องแบบนี้มันต้องคิดกันหน่อยว่าผมจะเชื่อใจเขาได้แค่ไหน อีกอย่างยังไม่เห็นบ้านเช่าเลยด้วยซ้ำ “สุรฤทธิ์ จะหมดคาบเรียนอยู่แล้วยังไม่หยุดชวนเพื่อนคุยเลยนะ จะเรียนรึเปล่า” อาจารย์หันมาดุแม็กซ์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผม ทำเอาผมเกร็งไปด้วย “จารย์ครับ ผมแค่แนะนำมหาลัยให้เด็กใหม่เองครับ” แม็กซ์เขาตอบแถอาจารย์ไปดื้อ ๆ “แต่นี่มันเวลาเรียน อาจารย์รู้ว่านายเก่ง แต่ช่วยสนใจการเรียนหน่อย” “ครับจารย์ ขอโทษครับ” แม็กซ์พูด จากนั้นเราสองคนก็อยู่ในความสงบตั้งใจเรียนในช่วงเวลาที่เหลือของคาบเรียนจนหมดคาบไป อาจารย์เดินออกจากห้อง ทุกคนก็ทยอยออกไปพักตามอัธยาศัย ผมเองก็เช่นกันที่ตอนนี้กำลังเก็บหนังสือยัดลงกระเป๋าเป้ตัวเอง แล้วดันทำปากกากลิ้งตก ผมโน้มตัวลงเพื่อก้มเก็บปากกา แต่ก็ไม่คิดว่าเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาจะก้มลงช่วยเก็บเช่นกัน จึงทำให้มือของเราสองคนสัมผัสกันเล็กน้อย และเขาก็ดึงมือเก็บไปก่อน “อะแฮ่ม ยังไงก็เก็บเอาไปคิดแล้วกัน ถ้าอยากย้ายมาอยู่ด้วยกันก็รีบหน่อยนะ ไปล่ะ” แม็กซ์สะพายเป้ก่อนจะเดินออกไป ผมที่ยังอยู่ในห้องยืนเหม่อคิดตาม “อืม เออ ก็น่าสนใจดีเขาน่ะ ไม่สิบ้านเช่าน่ะ คิดอะไรอยู่วะฉัน” ผมพึมพำออกมา จากนั้นก็เดินออกจากห้องไปบ้าง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more