ตอนที่ 3 เอายังไงดี

1589 Words

3 เอายังไงดี (ณ โรงอาหารของมหาวิทยาลัย) หลังจากออกจากห้องเรียน ผมก็เดินตรงมาที่โรงอาหาร เอาจริงมันก็เหมือนเป็นการสำรวจบริเวณมหาวิทยาลัยไปในตัวเลยครับ แล้วตอนนี้ผมก็หิวมาก ๆ ด้วย ผมเดินไปซื้อก๋วยเตี๋ยวมาชามหนึ่ง แล้วหามุมนั่งซดก๋วยเตี๋ยวอย่างเอร็ดอร่อย เอาจริงผมชอบกินอาหารประเภทเส้นมากกว่าอาหารประเภทข้าวแบบสุด ๆ เลยล่ะ พอผมได้นั่งทานอย่างสบายอารมณ์สักพัก จู่ ๆ สมองก็ย้อนกลับไปคิดถึงคำพูดของแม็กซ์ ‘เอาไงดี ไปดีไหมวะ แล้วจะเชื่อเขาได้แค่ไหน พึ่งรู้จักกันแท้ ๆ เฮ้อ...’ ผมถอนหายใจยาว ‘ใครจะไปวะ แต่ที่พักกูแม่ง แม้มันจะสะดวกสบายก็เถอะ แต่โคตรไกลเลยแถมโคตรน่าเบื่อ ต้องเรียนเพิ่มหน่วยกิตเยอะกว่าชาวบ้านอีก โอ๊ย! ปวดหัว แล้วถ้าพ่อรู้ว่าไม่ได้อยู่ที่คอนโด กูมีหวังโดนด่าหูดับแน่ คิดแล้วเครียดโว้ยยยย’ ตอนนี้สมองผมมันฟุ้งซ่านไปหมดจนหัวแทบระเบิด “ช่างแม่งก่อนแล้วกัน วันนี้เดินสำรวจในมหาลัยก่อนเถอะ กว้างขนาดนี้จะสำรวจวันนี้หมดไหมเนี่ย” ผมลุกเดินออกจากโรงอาหารจากนั้นก็เดินสำรวจในมหาวิทยาลัย จนเมื่อผ่านสนามบาส ได้ยินเสียงกรี๊ดกระหึ่มดังลั่น ‘ดูท่ามหาลัยที่นี่คงมีกิจกรรมให้ทำเยอะพอควรสินะ’ ---[1] (ทางด้านสนามบาส) เสียงกระหึ่มดังสนั่น ทั้งที่ไม่มีการแข่งขันนัดสำคัญอะไร เป็นเพียงกลุ่มคนเล่นบาสประจำของมหาวิทยาลัยเท่านั้น แต่พวกเขาเหล่านี้แหละ ที่ดึงดูดสายตาของสาว ๆ และหนุ่ม ๆ ให้มามุงดูกันแน่นขนัด เพราะแทบจะรวมหนุ่มฮอตระดับท็อปของมหาวิทยาลัยเอาไว้ที่นี่หมดแล้ว กลุ่มคนเหล่านี้ แม้จะอยู่ต่างสาขา ต่างคณะ ต่างชั้นปีกัน แต่เพราะสายสัมพันธ์ในการเล่นบาสด้วยกันมานาน ทำให้พวกเขาสนิทกันยิ่งกว่าเพื่อนร่วมชั้นเสียอีก หลังจากเลิกคาบเรียนเสร็จ แม็กซ์ก็วิ่งมารวมตัวกับเพื่อนที่สนามบาสทันที “มาแล้วเหรอวะ ทำไมวันนี้มึงมาช้า” ยอร์ชเพื่อนร่วมบ้านเช่า และเพื่อนร่วมทีมบาสทักขึ้น “ยุ่ง ๆ นิดหน่อยว่ะ” แม็กซ์ตอบพลางถอดเสื้อเปลี่ยนเป็นชุดบาส “วันนี้มึงไม่น่ายุ่งนี่หว่า” “มีวันไหนที่กูไม่ยุ่งบ้างวะ ไอ้ยอร์ช” แม็กซ์หันไปพูด “งานพาร์ตไทม์ของมึงมันทำหลังเล่นบาสไม่ใช่เหรอวะ” ยอร์ชทำหน้าเลิกคิ้วถาม “ก็ใช่ แต่กูยุ่งเรื่องหาคนมาพักที่บ้านเช่าไง” “มึงจะรีบทำไม พี่ซากับพี่เจมส์เดี๋ยวก็คงหากันเองแหละ” “ขืนรอให้พี่สองคนนั้นหา มีหวังไม่ได้คนสักที ต่างคนต่างยุ่งเรียนหนัก อีกอย่างถ้าได้คนมาเพิ่มตอนนี้จะได้ช่วยเซฟเงินว่ะ เดือนนี้กูแทบไม่มีเงินจ่ายแล้ว” แม็กซ์มีท่าที่ตึงเครียดเมื่อพูดถึงเรื่องค่าใช้จ่าย “แล้วมึงจะทำตัวลำบากไปทำไมวะ ทั้งที่กลับไปบ้านก็นอนสบายแล้วแท้ ๆ ถ้าเป็นกูนะ หนีไปนอนกอดกองเงินกองทองแล้วว่ะ” “สบายเหรอ นรกชัด ๆ นรกสุด ๆ” แววตาของแม็กซ์มันชัดเจนมาก จนยอร์ชเองยังรับรู้ถึงความอึดอัด จริง ๆ เขาก็พอรู้อยู่ว่าเพื่อนคนนี้มีปัญหากับที่บ้าน “เอาเป็นว่า มีอะไรให้กูช่วย มึงก็บอก” ยอร์ชเดินมาตบไหล่แม็กซ์ “ขอบใจว่ะ ไว้กูหมดหนทางแล้วกัน” “เย็นนี้หลังมึงเลิกงานพาร์ตไทม์มาตีดอทกันหน่อยดิ” “เออ ได้ ๆ” “ว่าแต่มึงไปเจอคนจะมาอยู่ด้วยที่ไหนวะ” ยอร์ชวกเข้ามาเรื่องคนที่แม็กซ์ยื่นเสนอให้มาบ้านเช่าของพวกเขา “ไปเจอคนน่าสนใจมาคนหนึ่งว่ะ” “ใครวะ คนที่ทำให้คนเข้าใจยากอย่างมึง ยอมเปิดใจให้มาอยู่บ้านเช่าได้นี่ไม่ธรรมดานะ” ยอร์ชเริ่มสนใจคนที่ทำให้แม็กซ์เสนอให้มาอยู่ร่วมบ้านเช่าได้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ปัญหาที่ไม่สามารถหาคนเข้าพักได้ก็คือตัวแม็กซ์เอง “กูเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงไปเสนอให้เขามาอยู่ว่ะ ทั้งที่ก็เพิ่งจะเคยเจอ แต่แม่งรู้สึกว่าเขาน่าจะเป็นคนเชื่อถือได้ พึ่งย้ายมาเรียน ดูซื่อดี รวย มีเงิน คิดว่าไม่น่ามีปัญหาเรื่องค่าเช่ามั้ง” “ปกติมึงก็ไม่ได้สุงสิงกับใคร คนอย่างมึงเดินไปทักให้เขามาอยู่บ้านเช่าด้วย เขาไม่ตกใจกลัวกลายเป็นข่าวดังทั้งมหาลัยเลยเหรอวะ” “ไอ้ยอร์ชมึงก็พูดเกินไป กูดังขนาดนั้นเลยรึไง” แม็กซ์ยักคิ้วมองยอร์ช “สมแล้วที่มึงเป็นคนไม่สนใจโลกภายนอก” ยอร์ชส่ายหัวให้เพื่อน “อ้าว อย่างกูเนี่ยนะไม่สนใจโลกภายนอก มึงเอาสมองส่วนไหนคิด” แม็กซ์เถียงขาดใจ “สมองทุกส่วน ทุกตรง ทุกเซลล์สมองอันมหาศาลที่คนอย่างกูมี แม้แต่สิ่งมีชีวิตที่อยู่บนดาวอังคารก็ยังดูออก” “มึงก็พูดเว่อร์ไป” “ความจริงล้วน ๆ สหาย ว่าแต่มึงถามเขาแล้ว เขาตอบว่ายังไง หรือว่าโดนปฏิเสธ” ยอร์ชทำหน้ารอฟังคำตอบจากแม็กซ์ “ไม่เห็นพูดอะไร แต่ดูสีหน้าแล้วตกใจแน่นอน” “ก็แหงดิวะ จู่ ๆ คนแปลกหน้ามาทักชวนไปอยู่บ้านเช่าด้วย” ยอร์ชที่คาดการณ์ผลลัพธ์ไม่ได้ตกใจกับคำตอบของแม็กซ์เท่าไหร่ “มันดูแปลกขนาดนั้นเลยเหรอวะ” แม็กซ์มองหน้ายอร์ชเพราะไม่เข้าใจ “กูหมดคำจะพูดกับมึงล่ะ ไอ้แม็กซ์” ยอร์ชไปต่อไม่ได้ แม็กซ์ก็ไม่เข้าใจว่าเขาแปลกตรงไหน สุดท้ายการสนทนาก็จบเพียงเท่านี้ “สองคนนั้นน่ะ จะเล่นรึเปล่าคนอื่นเขารออยู่เว้ย” รุ่นพี่ตะโกนเรียก พวกเขาจึงหันไปสนใจคนในสนามบาสกัน “กำลังจะไปครับ” / “กำลังจะไปครับ” ทั้งคู่ประสานเสียงตอบกันทันที “รีบ ๆ หน่อย คนอื่นๆ เขารอกันอยู่ ไม่ได้มีเวลามากนะ” “ครับพี่” / “ครับพี่” ทั้งคู่ประสานเสียงอีกครั้ง “ไอ้พวกนี้นี่” รุ่นพี่เท้าสะเอวมองแรงทั้งสองคน “เร็ว ไอ้แม็กซ์ รังสีอำมหิตของรุ่นพี่เพ่งมาแล้วเว้ย” ยอร์ชเร่งแม็กซ์ “เออ รู้แล้ว กูรีบผูกเชือกรองเท้าอยู่นี่ไง แล้วรังสีอำมหิตนั่นน่ะ กูสิที่น่าจะโดนด่ามากกว่ามึง” ‘กรี๊ด!’ เสียงกรี๊ดดังกระหึ่มอีกครั้งเมื่อบรรดาหนุ่ม ๆ เริ่มลงสนามเล่นบาสกัน แต่ล่ะคนก็มีแฟนคลับของตัวเอง โดยที่ไม่ว่าใครจับลูกบาสก็มักมีเสียงเชียร์เฮออกมาเสมอ รวมถึงแม็กซ์เองก็เป็นหนึ่งในดาวเด่นของกลุ่มนี้เช่นกัน กว่าพวกเขาจะเล่นเสร็จ ก็กินเวลาไปนานมากจวบจนถึงเวลาที่แม็กซ์ต้องขอตัวไปทำงานพาร์ตไทม์ก่อน “พี่ครับ ผมคงเล่นครึ่งหลังไม่ได้นะครับ” แม็กซ์เดินไปหารุ่นพี่ที่เขาเคารพ “ทำไมรีบกลับจังวะ แม็กซ์” “ต้องรีบไปทำงานพาร์ตไทม์ครับพี่ เดี๋ยวเข้าสาย” จริง ๆ แล้วทุกคนในกลุ่มต่างรู้ดีว่าแม็กซ์ทำงานพาร์ตไทม์หนักมาก หลายคนก็เคยเสนอตัวจะช่วยเหลือเขา แต่แม็กซ์กลับปฏิเสธ เพราะเขาไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร และกลัวว่าวันหนึ่งมันจะกระทบความสัมพันธ์ดี ๆ ที่มีกันอยู่ “แม็กซ์ อย่าหาว่าพี่ก้าวก่ายเลยนะ พี่ว่ามึงทำงานหนักเกินตัวไปแล้ว วันหนึ่งสองถึงสามงาน ไหนจะเรียนอีก สักวันพี่กลัวมึงล้มป่วยซะจริง รู้จักพึ่งพาคนอื่นบ้างก็ได้นะ” รุ่นพี่แตะไหล่เขาด้วยความเป็นห่วง แม็กซ์ยืนนิ่ง ก้มหน้าเพื่อหลบสายตา เขารู้ดีว่ารอบตัวตอนนี้มีแต่คนที่รักและห่วงใยเขาเสมอ แต่เพราะเขากลัวว่าตัวเองจะนำความเดือดร้อนมาให้ เขาจึงเลือกที่จะพึ่งพาตัวเองและปฏิเสธความหวังดีของคนอื่นเสมอมา ต้นเหตุของความคิดนี้ ก็คงหนีไม่พ้นพี่สาวที่ชิงชังเขาราวกับศัตรูชาติปางก่อน คอยจองล้างจองผลาญเขาอยู่เสมอ จนเขาไม่กล้าแม้แต่จะกลับบ้าน เพราะทุกครั้งที่กลับ เสียงประชด เสียดสี และสายตารังเกียจจากพี่สาวยังคงตามหลอกหลอนเขาอยู่ไม่รู้จบ... หากไม่มีพี่สาวล่ะก็ เขาก็คงอ้าแขนรับความช่วยเหลือเหล่านั้นของทุกคนไปแล้ว “ขอบคุณมากครับพี่ ที่เป็นห่วงผม ที่ผ่านมาพวกพี่ทุกคนดีกับผมมากแล้ว ถ้าวันไหนผมต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ พี่จะเป็นคนแรกที่ผมนึกถึงแน่นอนครับ” แม็กซ์พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม แม้นัยน์ตาจะดูหม่นไปบ้างก็ตาม “เออ ได้ยินแบบนี้ค่อยสบายใจ จำไว้นะอย่าหักโหมจนลืมรักตัวเอง” “ครับพี่ ผมไปทำงานก่อนนะครับ” แม็กซ์โบกมือให้ทุกคนในสนามบาส ก่อนจะคว้ากระเป๋าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อเตรียมตัวไปทำงานพาร์ตไทม์ต่อไป --- [1] เปลี่ยนมุมมองเป็นบุคคลที่สาม

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more