Kairo, kendi yüzüne sahip dijital modelin camın arkasından kendisine baktığını gördüğü anda birkaç saniyeliğine ne öfke ne de korku hissetti. Bunların yerine, insanın kendi yansımasında yanlış bir şey fark ettiğinde oluşan o açıklanması güç rahatsızlık vardı. Karşısındaki görüntü onun yüz hatlarını, kaşının üzerindeki ince izi, gözlerini kısarken yaptığı küçük hareketi ve hatta başını düşünürken birkaç derece yana eğme alışkanlığını taşıyordu. Fakat aynı zamanda Kairo değildi. Fazla sakindi. Gerçek Kairo’nun son saatlerde yaşadığı yorgunluk, burnunun altında kuruyan kan, korku ve öfke o yüzde bulunmuyordu. Dijital kopya, sanki bütün bu duyguları biliyor ama hiçbirinin altında ezilmiyormuş gibi duruyordu. Haznenin altında yanan SUBSTITUTE STATUS: READY ifadesi ise onun neden burada olduğunu
