The Billionaires Province Wife

Part 7

Isang hapon…

Tahimik ang café. Parehong pwesto. Parehong oras.

Ngunit ngayon—iba ang pakiramdam.

Nakaupo si Elizabeth sa harap ni Adrian, hawak ang tasa ng kape habang nakikinig sa kwento nito.

Adrian (mahina ang tawa):

“…tapos akala nila ako yung may kasalanan.”

Napangiti si Elizabeth. Totoo. Magaan.

Elizabeth:

“Parang unfair naman nun.”

Saglit silang natahimik.

Pero hindi awkward.

Sa halip—komportable.

Ngunit hindi nila alam…

may isang pares ng matang matagal nang nakatingin sa kanila.

Sa labas ng café—

nakatayo si Valerian.

Mahigpit ang panga. Madilim ang mga mata.

At sa unang pagkakataon—

nakita niya si Elizabeth na masaya.

Hindi dahil sa kanya.

Kundi sa ibang lalaki.

Hindi na siya nag-isip.

Pumasok siya.

Diretso.

Mabigat ang bawat hakbang.

Hanggang sa huminto sa tabi ng mesa nila.

Nawala ang ngiti ni Elizabeth.

Nanlamig ang katawan niya.

Elizabeth (mahina):

“…Val.”

Dahan-dahang tumingin si Adrian sa lalaking dumating.

Kalma. Walang takot.

Valerian (malamig):

“So… this is where you’ve been going.”

Walang sumagot.

Tanging katahimikan na punong-puno ng tensyon.

Napatingin si Valerian kay Adrian.

Sinukat ito mula ulo hanggang paa.

Valerian:

“Ikaw ba ‘yung dahilan kung bakit nagbago siya?”

Hindi agad sumagot si Adrian.

Sa halip, tumingin muna siya kay Elizabeth—

parang hinihingi ang pahintulot.

At nang makita niyang hindi ito nagsalita—

saka siya nagsalita.

Adrian (kalmado):

“Hindi ako ang dahilan.”

Napakunot ang noo ni Valerian.

Adrian (diretso ang tingin):

“Napagod lang siya.”

Isang simpleng salita—

pero parang sampal.

Humigpit ang kamao ni Valerian.

Valerian:

“Stay out of this. This is between me and my wife.”

Bahagyang gumalaw si Elizabeth.

Pero bago pa siya makapagsalita—

nauna na si Adrian.

Adrian:

“Kung inaalagaan mo siya ng tama…”

Tumayo siya.

Ngayon—magkaharap na silang dalawa.

Adrian (mahina pero matalim):

“…wala ako dito.”

Tumahimik ang paligid.

Parang lahat ng tao sa café—nakatingin na.

Biglang hinawakan ni Valerian ang braso ni Elizabeth.

Mahigpit.

Valerian:

“Uuwi tayo.”

Ngunit sa pagkakataong ito—

hindi na siya sumunod agad.

Tumingin si Elizabeth kay Adrian.

At pagkatapos—

dahan-dahan niyang inalis ang kamay ni Valerian.

Nanlaki ang mata nito.

Parang hindi makapaniwala.

Elizabeth (kalmado, pero may lakas):

“…Hindi pa ako uuwi.”

Tahimik.

Mabigat.

Valerian (galit na):

“Elizabeth.”

Pero hindi na siya yung babaeng natatakot.

Hindi na siya yung umiiyak.

Elizabeth (diretso ang tingin):

“Hindi mo ako kayang igalang… kahit isang beses.”

Napahinga siya nang malalim.

Elizabeth:

“Kaya this time… pipiliin ko naman ang sarili ko.”

Parang may nabasag sa loob ni Valerian.

Hindi galit.

Hindi pride.

Kundi—

takot na tuluyang mawala siya.

Ngunit huli na ba ang lahat?

Habang si Adrian—

tahimik lang na nakatayo sa tabi ni Elizabeth.

Hindi siya humahawak.

Hindi siya umaangkin.

Pero malinaw—

nandiyan siya.

At hindi siya aalis.