Part 8
794 Words
Pagkatapos ng gabing iyon sa café—
walang naging pareho.
Para kay Elizabeth…
Mas naging tahimik ang mundo niya—
pero hindi na ito mabigat.
Hindi na siya bumalik agad sa mansyon.
Sa halip, mas madalas na siyang nasa café… kasama si Adrian.
Hindi pa rin sila nagmamadali.
Walang label.
Walang pangako.
Pero sa bawat araw—
may nabubuo.
Isang hapon…
Magkatabi silang naglalakad sa gilid ng kalsada.
Tahimik. Pero komportable.
Biglang nadapa si Elizabeth sa maliit na bato—
ngunit agad siyang nasalo ni Adrian.
Isang sandali.
Magkalapit ang mukha nila.
Parehong natigilan.
Adrian (mahina):
“Careful…”
Hindi agad nakasagot si Elizabeth.
Dahil sa unang pagkakataon—
may humawak sa kanya nang hindi nananakit.
Hindi mahigpit.
Hindi mapang-angkin.
Kundi… maingat.
Dahan-dahan siyang kumalas.
Ngunit hindi niya maiwasang mapangiti.
Elizabeth (pabulong):
“…thank you.”
At si Adrian—
hindi na nagsalita.
Pero ang tingin niya—
parang ayaw na siyang bitawan.
Samantala… kay Valerian
Hindi na siya mapakali.
Ang dating bahay na tahimik—
ngayon ay parang walang laman.
Walang naghihintay.
Walang umiiyak.
Walang Elizabeth na tatawag sa kanya.
At doon niya napansin—
nasanay siya.
Hindi sa pagmamahal niya.
Kundi sa presensya ni Elizabeth.
Isang gabi…
Bigla siyang sumugod sa café.
Ngunit pagdating niya—
nakita niya ang eksenang hindi niya matanggap.
Nakatayo si Elizabeth.
Nakangiti.
Habang kausap si Adrian.
At ang ngiting iyon—
hindi niya naaalala kung kailan huling para sa kanya.
Humigpit ang panga ni Valerian.
At sa loob niya—
may kung anong nagising.
Hindi ito simpleng selos.
Ito ay—
pag-angkin.
Kinabukasan…
Umuwi si Elizabeth sa mansyon para kumuha ng ilang gamit.
Tahimik siyang pumasok.
Ngunit—
SLAM!
Biglang sumara ang pinto sa likod niya.
Napatigil siya.
Valerian:
“So… babalik ka rin pala.”
Dahan-dahan siyang lumingon.
Nakatayo si Valerian sa likod niya.
Madilim ang mga mata.
Iba na.
Hindi na malamig.
Kundi… mapanganib.
Elizabeth (kalmado):
“Kukunin ko lang mga gamit ko.”
Isang maling sagot.
Sa isang iglap—
lumapit si Valerian at hinawakan siya.
Mas mahigpit kaysa dati.
Valerian (galit, mababa ang boses):
“Hindi ka aalis.”
Naramdaman ni Elizabeth ang takot—
pero hindi na siya umatras.
Elizabeth:
“Wala ka nang karapatang pigilan ako.”
Mas lalong humigpit ang hawak niya.
Valerian:
“Asawa kita.”
Elizabeth (diretso ang tingin):
“Tinuring mo ba akong asawa?”
Tumahimik siya.
Isang segundo.
Dalawa.
Ngunit sa halip na bumitaw—
mas lalo siyang lumapit.
Valerian (mahina, pero delikado):
“Kanino ka ba sumasama… ha?”
Walang sagot.
At ang katahimikan na iyon—
lalo lamang nagpagalit sa kanya.
Valerian:
“…Sa kanya?”
Hindi na sumagot si Elizabeth.
Pero sapat na iyon.
Sa unang pagkakataon—
nakaramdam si Valerian ng bagay na hindi niya kayang kontrolin.
Takot.
Na tuluyan na siyang mawala.
Habang sa kabilang banda—
may isang lalaking handang hintayin si Elizabeth…
kahit hindi siya piliin agad.
At ngayon—
dalawang mundo ang humihila sa kanya.
Isang mundo ng sakit at nakasanayan.
At isang mundo ng katahimikan… at unti-unting paghilom.
Part 9 (Continuation): Sa Gitna ng Init at Sakit
Mas lalong dumilim ang paligid—
parang silang dalawa na lang ang natira sa mundo.
Ang bawat galaw ni Valerian ay mas naging mabigat… mas may ibig sabihin.
Napahigpit ang kapit ni Elizabeth sa kanya, ang likod niya bahagyang nag-arko—hindi dahil sa pagnanais lang… kundi sa damdaming hindi niya na mapigilan.
Elizabeth (mahina, halos pabulong):
“…Val…”
Parang pagsusumamo.
Parang pagtatanong.
Parang paalam.
Huminga nang malalim si Valerian, napapikit sandali—
parang pilit kinokontrol ang sarili.
Valerian (paos, mababa ang boses):
“…you have no idea what you do to me…”
Mas humigpit ang yakap niya.
Parang ayaw na niyang pakawalan pa.
Ang pagitan nila—wala nang hangin.
Init lang.
At damdamin na matagal nang pinigil.
Ngunit sa gitna ng sandaling iyon—
hindi lang pagnanasa ang naroon.
May galit.
May panghihinayang.
May pagmamahal na dumating nang huli.
Dahan-dahang tumigil si Valerian.
Hinawakan ang mukha ni Elizabeth.
Pinilit na hanapin ang mga mata niya.
At nang magtagpo ang tingin nila—
doon mas naging malinaw ang lahat.
Hindi ito simpleng sandali ng init.
Ito ay dalawang taong—
pilit hinahawakan ang isa’t isa…
kahit alam nilang unti-unti na silang nawawala.
Napapikit si Elizabeth.
Isang luha ang pumatak.
Elizabeth (mahina):
“…hindi na ito sapat…”
Parang huminto ang mundo.
Napatigil si Valerian.
Parang doon lang niya narinig ang katotohanang matagal nang nasa harap niya.
Unti-unti niyang ibinaba ang noo niya sa balikat ni Elizabeth.
Tahimik.
Walang salita.
Sa unang pagkakataon—
hindi siya lumalaban.
At sa gitna ng init ng sandaling iyon—
doon tuluyang lumamig ang puso ni Elizabeth.
Dahil kahit gaano pa kalapit ang katawan nila—
ang mga puso nila…
magkalayo na.
- Writer
