The Billionaires Province Wife

Part 9

Tahimik ang kwarto.

Tanging liwanag ng umaga ang unti-unting pumapasok sa bintana.

Nakatabi pa rin si Valerian—

mahimbing ang tulog.

Parang walang nangyari.

Parang payapa.

Ngunit si Elizabeth—

gising na.

Nakatitig sa kisame.

Walang emosyon.

Dahan-dahan siyang bumangon, maingat na hindi magising ang katabi niya.

Kinuha niya ang damit niya sa sahig… isa-isa niyang sinuot.

Tahimik.

Mabigat.

Saglit siyang napatingin kay Valerian.

Sa mukha nito.

Sa lalaking minsan niyang minahal nang buong-buo.

Elizabeth (mahina, sa sarili):

“…pinili kitang mahalin…”

Napapikit siya.

Isang malalim na hinga.

“…pero hindi mo ako piniling pahalagahan.”

At doon—

tuluyan na siyang bumitaw.

Tahimik siyang lumabas ng kwarto.

Walang lingon.

Walang paalam.

Sa Café…

Maaga pa.

Halos wala pang tao.

Pero nandun na si Adrian.

Gaya ng dati.

Tahimik. Naghihintay.

Pagpasok ni Elizabeth—

napatingin agad siya.

At agad niyang napansin.

May kakaiba.

Hindi siya nagsalita.

Sa halip, tumayo siya at lumapit.

Adrian (mahina):

“…you came early.”

Ngunit hindi sumagot si Elizabeth.

Sa halip—

bigla siyang napahakbang palapit…

at niyakap siya.

Napatigil si Adrian.

Nagulat.

Pero hindi siya gumalaw.

Hindi rin siya agad gumanti.

Hanggang sa maramdaman niya—

ang panginginig ng balikat ni Elizabeth.

Elizabeth (mahina, basag ang boses):

“…pagod na ako…”

Doon—

dahan-dahan siyang niyakap pabalik ni Adrian.

Mahigpit.

Pero maingat.

Adrian (pabulong):

“…I know…”

Hindi siya nagtanong.

Hindi siya nang-usisa.

At doon—

lalo siyang napaiyak.

Elizabeth:

“…ginawa ko na lahat…”

Higpit ang kapit niya sa damit ni Adrian.

Parang ayaw na niyang bumitaw.

Elizabeth:

“…pero hindi pa rin ako sapat…”

Tahimik lang si Adrian.

Hinaplos ang likod niya.

Paikot-ikot.

Parang pinapakalma ang bagyong nasa loob niya.

Adrian (mahina):

“…hindi ikaw ang kulang.”

Napahigpit ang yakap ni Elizabeth.

At sa sandaling iyon—

walang init ng pagnanasa.

Walang sakit ng kahapon.

Kundi—

katahimikan.

Kaligtasan.

Unti-unti siyang kumalas.

Tumingin kay Adrian.

Namumugto ang mata.

Pero sa unang pagkakataon—

may linaw.

Elizabeth (mahina):

“…pwede ba akong manatili… kahit sandali lang?”

Hindi nag-atubili si Adrian.

Bahagyang ngumiti.

Adrian:

“…you can stay as long as you want.”

At sa simpleng sagot na iyon—

parang may nabuo sa puso ni Elizabeth.

Hindi biglaan.

Hindi marahas.

Kundi—

dahan-dahan.

Totoo.

Habang sa kabilang banda—

isang lalaking nagising sa kama…

at wala na ang babaeng akala niya’y hindi aalis.

At ngayon—

handa na siyang habulin ito.