The Billionaires Province Wife

Part 4

Lumipas ang isang taon…

Isang taon ng paulit-ulit na sigawan.

Isang taon ng katahimikan na mas masakit pa sa mga salita.

Isang taon ng pananatili sa relasyong unti-unting pumapatay kay Elizabeth.

Sa bawat araw na lumilipas, lalo lamang nagiging malamig si Valerian.

At si Elizabeth… mas lalo namang kumakapit.

Pero hindi na iyon pagmamahal.

Isa na iyong pagkasanay sa sakit.

Isang gabi…

Muling umuwi si Valerian nang gabi na. Amoy alak, magulo ang buhok, at halatang galing na naman sa ibang babae.

Elizabeth (mahina ngunit puno ng hinanakit):

“Saan ka na naman galing…?”

Hindi siya sinagot ni Valerian. Dumiretso lang ito sa loob, tila walang narinig.

Sumunod si Elizabeth, pilit kinakalma ang sarili.

Elizabeth:

“Kausapin mo naman ako… isang taon na, Val… isang taon na kitang pinapakiusapan…”

Biglang huminto si Valerian. Dahan-dahan itong lumingon.

Ngunit ang mga mata nito—walang kahit anong emosyon.

Valerian:

“Nakakapagod ka na, Elizabeth.”

Parang may pumutok sa loob niya.

Elizabeth (napaluha):

“Ako pa ang nakakapagod…? Ako na nga ‘tong nananatili kahit ginagago mo ako araw-araw…”

Isang maling salita.

Isang maling sandali.

Biglang lumapit si Valerian—at sa isang iglap—

SMACK.

Tumama ang palad niya sa pisngi ni Elizabeth.

Napatigil ang mundo.

Napahawak si Elizabeth sa kanyang mukha, nanginginig, hindi makapaniwala.

Elizabeth (pabulong):

“…sinaktan mo ako…”

Ngunit hindi iyon ang huli.

Sa mga sumunod na buwan, naging madalas na iyon.

Sigawan.

Tulakan.

Sampal.

At bawat beses—

mas lalo siyang nawawala sa sarili niya.

Isang gabi muli…

Nakaupo si Elizabeth sa sahig ng kanilang kwarto, yakap ang sarili habang tahimik na umiiyak.

Sa labas ng pinto—

rinig na rinig na naman niya ang halakhakan ni Valerian kasama ang ibang babae.

Ngunit ngayon…

wala na siyang lakas para magtanong.

Wala na siyang lakas para umiyak nang malakas.

Elizabeth (mahina, halos walang boses):

“Ganito na lang ba ako habang buhay…?”

Tumingin siya sa salamin.

Ngunit ang babaeng nakikita niya—

hindi na niya kilala.

Namamaga ang mata. Maputla ang labi. At ang dating matapang na tingin—

napalitan na ng takot.

Elizabeth:

“Saan na napunta yung dating ako…?”

Unti-unting tumulo ang luha niya.

“Yung babaeng hindi nagpapatalo… yung babaeng hindi nagpapasakit…”

Napapikit siya.

At sa unang pagkakataon sa loob ng isang taon—

may pumasok na tanong sa isip niya.

Hindi tungkol kay Valerian.

Kundi tungkol sa sarili niya.

Elizabeth (mahina ngunit may bahid ng pagbabago):

“…hanggang kailan ako magtitiis?”