The Billionaires Province Wife

Part 5

Lumipas pa ang ilang linggo matapos ang gabing iyon.

Wala nang nagbago kay Valerian.

Pero si Elizabeth… nagsisimula nang mapagod.

Hindi na siya sumasagot.

Hindi na siya nagtatanong.

At higit sa lahat—hindi na siya umiiyak sa harap nito.

Tahimik na lang siyang kumikilos… parang multo sa sarili niyang bahay.

Isang umaga…

Nagpasya siyang lumabas.

Hindi para sundan si Valerian.

Hindi para maghanap ng sagot.

Kundi para lang… makahinga.

Napadpad siya sa isang maliit na café—isang lugar na tahimik, malayo sa ingay ng mundo niya.

Umupo siya sa sulok, nakatitig lang sa bintana habang hawak ang mainit na tasa ng kape.

Ngunit sa sobrang lalim ng iniisip niya—

hindi niya napansin ang taong papalapit.

Hanggang sa—

Lalaki: “Miss… your coffee is getting cold.”

Napatingin si Elizabeth.

Isang estranghero.

Malinis ang itsura. Kalma ang mga mata. At kakaiba ang presensya—hindi nakakabigat… hindi katulad ni Valerian.

Elizabeth (mahina):

“…Ah, thank you.”

Akala niya aalis na ito.

Pero umupo ang lalaki sa katapat niyang upuan—may pag-iingat, na parang ayaw siyang maistorbo.

Lalaki:

“Pasensya na… napansin lang kita. Kanina ka pa nakatitig diyan.”

Walang halong panghuhusga ang boses nito.

Walang pangungutya.

Napangiti si Elizabeth—mahina, pilit.

Elizabeth:

“Ganun ba kahalata…?”

Lalaki (bahagyang ngumiti):

“Medyo.”

Tahimik sandali.

Pero kakaiba—

hindi ito yung klase ng katahimikan na mabigat.

Para bang… ligtas.

Lalaki:

“You don’t have to tell me anything… pero mukhang marami kang dinadala.”

Parang may kumurot sa puso ni Elizabeth.

Hindi dahil nasaktan siya—

kundi dahil sa unang pagkakataon…

may nakapansin.

Napababa ang tingin niya.

Elizabeth (pabulong):

“…halata na ba talaga?”

Lalaki:

“Hindi sa halata… pero ramdam.”

Doon na bumigay ang konting pader na matagal na niyang tinayo.

Hindi siya umiyak.

Pero yung mga mata niya—nagsimulang magkwento.

Hindi nila napag-usapan ang pangalan ng isa’t isa.

Hindi rin nagtanong ang lalaki ng masyadong personal.

At bago siya umalis—

iniwan lang nito ang isang simpleng linya.

Lalaki:

“Kung sakaling gusto mong tumahimik ulit… madalas ako dito.”

At pagkatapos noon—

umalis siya.

Naiwan si Elizabeth…

hawak ang tasa ng kape na matagal nang malamig.

Pero sa loob ng dibdib niya—

may kakaibang init.

Isang bagay na matagal na niyang hindi naramdaman.

Elizabeth (mahina):

“…sino siya…?”

Sa mga sumunod na araw…

Hindi niya sinasadyang bumalik sa café.

Pero nandun siya.

At nandun din ang lalaki.

Sa una—simpleng tinginan lang.

Hanggang sa naging ngitian.

Hanggang sa naging maikling usapan.

Hanggang sa…

naging dahilan para bumalik siya.

At sa bawat pagdaan ng araw—

unti-unting nagbabago ang mundo ni Elizabeth.

Hindi pa niya ito napapansin.

Pero sa bawat sandaling kasama niya ang estranghero—

unti-unting bumabalik ang babaeng nawala sa kanya.

At sa unang pagkakataon sa loob ng matagal na panahon…

hindi na si Valerian ang laman ng isip niya.

Kundi ang lalaking—

hindi niya pa man lubos na kilala…

pero marunong na agad magbigay ng kapayapaan sa kanya.