Altından Kan
Hazır değildim. Bunu biliyordum. Bedenimin her hücresi biliyordu. Ama elim Yazgan'ın kolunun üzerindeydi ve geri çekmeye niyetim yoktu. Odanın kapısı arkamızda kapandığında ses, koridorun taş duvarlarında yankılandı. Kısa, keskin, kesin bir ses. Sanki bir dönem sona ermişti. Sanki bir kapanış ritüelinin son vuruşuydu. Ve biz yürümeye başladık. Sarayın koridorları akşam ışığında başka bir dünyaya ait görünüyordu. Gündüz tanıdığım o soğuk, hesapçı taş duvarlar şimdi gece aydınlatmasının titrek ışığıyla nefes alıyordu. Duvarlara gömülü ışık panellerinin turuncu ve altın tonları kayalığın yüzeyinde dans ediyordu; gölgeler uzuyor, kısalıyor, birbirine karışıyordu. Tavan yüksekti, o kadar yüksekti ki başımı kaldırdığımda karanlığın nerede başladığını göremiyordum. Kemerlerin arasında gece b
- Writer
