Ne demişler her şey ile yaşayabilirsiniz ama vatansız asla. Vatan kalp gibiydi. Yaşayan vatan aşkı taşıyan herkesin kalbi… Ben şanslılardandım. Vatan için ölecek olanlar şanslı olmaz mıydı?
Mezarlığın kapısından ayrıldığımızda Polatı zar zor çıkarıyorlardı mezarlıktan. Arabaya binip arka camdan baktım herkese. Ölmedim ama bu ölmeyeceğim anlamına da gelmiyordu daha görevi bilmiyordum bile. Rıfat ile nasıl bir alakası vardı.
“Bana kızgınsın” dedi Fırat Baba yanında otururken. Evet kızgındım.bÖyle olmaması gerekiyordu. Bana da sorabilirdi bu işi yaparken.
“Kızgınım fırat Baba” dedim başımı camdan tarafa çevirip.
“Ekip arkadaşın ile birlikte gireceksiniz onların arasın”
“Casusların deme bana” dedim ondan tarafa dönüp. Benim kim olduğumu biliyorlardı. Bunun içinse boşuna ölmüş olacaktı
