ดวงตาดอกท้อของหลันฮวาจ้องมองไปยังบุรุษชุดดำทั้งสองคนที่เหลือด้วยความเยือกเย็น นางจะไม่สังหารผู้ใด ถ้าไม่จำเป็น แต่ตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าจะต้องสังหารเพียงเท่านั้น บุรุษผู้นั้นจึงจะรอด
"ไฉนจึงไม่ออกมาสู้กันซึ่ง ๆ หน้าเล่า หดหัวอยู่แต่ในที่มืดเช่นนี้ ไม่สมกับฝีมือเลยจริงๆ"
ถึงแม้ว่าบุรุษชุดดำที่เหลือทั้งสองคนจะมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็ต้องทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาให้สำเร็จ ไม่เช่นนั้นแล้วก็จะเป็นพวกเขาเองที่จะต้องตายแทนมู่หยางเหวิน
หลันฮวาเดินออกมาจากหลังพุ่มไม้ พร้อมกับที่มือของนางกำลังถือคันธนูอยู่
"เป็นฝีมือของเจ้าหรอกหรือ ที่สังหารสหายของข้า นางอ้วน!"
เสียงที่เปล่งออกมา ราวกับดูถูกเหยียดหยาม และดูแคลนนาง เมื่อพวกเขาเห็นมือยิงธนูที่เป็นแค่สตรีอ้วนอัปลักษณ์ก็ไม่เกรงกลัวอีกต่อไป
เพราะบุรุษชุดดำทั้งสองคนคิดว่า เมื่อครู่นี้ที่นางยิงธนูโดนสหายของเขาก็เป็นเพราะความบังเอิญหรือโชคช่วย
