LARA
Hayallerimde kalanlar ise sanki hepsi dünde kaldı. Gündüzlerim güneşim hiç doğmadı yüzümü güldü derken meğer karanlığıma selam çakmışım. Normalmiş her yanım dert yürüdüğüm yollar tuzaklarla çevirili harekete geçsem bombalar patlıyor. Yenilmeye mahkum edilmiş şeytan azapta bu benim hayatımın döngüsü ne yapsam aşamıyorum o yüce dağları… Kapıdan sızan karanlığımı ışık tutulmuşçasına aydınlatıyor
“
Laraaa… “
Telaşla
yanımda diz çöküp bedenimi olduğu yerden kaldırıp kucağına aldı
“
Lara “
Endişe
ile çıkan sesi geriden gelen adımı söyleşi verdiği zaman dolmuş olmalı odaya
doğru taşıdı
“
ben.. “
“ ştt..yorma kendini “
Bitik halimi yorgunluğa bağlıyor evet yorgunum bedenim ruhum çok yorgun taşıyamayacağım yüklerimle birlikte üzerime atılan ölü toprak nefes alamıyorum. Yatağa ya
