ค่ำวันเดียวกัน
เซี่ยหลิงหยินผู้เป็นภรรยากำลังทุบตีสามีอย่างไม่ยั้งด้วยแรงโทสะ หลังจากกลับมาที่เรือนของตนพบว่ามันได้กลายเป็นของผู้อื่นไปแล้ว เสื้อผ้าของนางบัดนี้ยุ่งเหยิงกระจัดกระจายด้วยความคลุ้มคลั่ง
“เจ้ามันงั่ง!! เอาโฉนดบ้านข้าไปพนันกับเด็กที่ไหนก็ไม่รู้! เจ้ารู้ไหม ตอนนี้แม้แต่ห้องน้ำข้ายังไม่มีให้ใช้!”
ทันใดนั้นเสียงตะโกนโวยวายของบุตรชายเซี่ยหลิงหยินก็ดังขึ้น
“แม่! ท่านแม่!!! ตระกูลไคว่เพิ่งส่งคนมายกเลิกงานแต่งกับข้า!! พวกเขาบอกว่าไม่อยากเกี่ยวดองกับตระกูลนักพนัน!”
เซี่ยหลิงหยินหันขวับกลับมา นางมองสามีราวกับจะฆ่าให้ตายเสียตรงนั้น
“อู๋จิ่งอวิ๋นเจ้ารู้หรือไม่...เจ้าไม่ใช่แค่ทำลายตนเอง…แต่เจ้าทำลายลูกชายของข้า! ทำลายทุกคนในเรือนหลังนี้!!!”
อู๋จิ่งอวิ๋นไม่มีสิทธิ์โต้ตอบ ทำได้เพียงนั่งซังกะตายและยอมรับโทสะจากภรรยา
ณ หมู่บ้านสือซาน
วันอากาศดีแดดจ้าเต็มท้องฟ้า ทว่าบรรยากาศกลับดูอึมคร
