ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น มู่หรงหนานเฟิงก็ไม่ถือสา เขายังผ่อนจังหวะการเดินของตนให้เทียบเท่ากับเซี่ยจื่ออี้
“หากไม่มีเจ้าช่วยติวให้ข้าในแต่ละคืน ข้าคงไม่ได้กลับมาเรียนแน่ๆ”
มู่หรงหนานเฟิงเอ่ยอย่างรู้สึกขอบคุณ
“เมื่อก่อนเจ้า...เคยช่วยดูแลข้า ข้าไม่ชอบเป็นหนี้ใคร…”
เซี่ยจื่ออี้เอ่ยเสียงเบา ทว่าใบหน้ากลับร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่ มู่หรงหนานเฟิงเห็นอีกฝ่ายก้มหน้าเขินอายจึงระบายยิ้มบางๆ ทว่ามิได้เปิดโปง
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินไปยังหอหว่านหรง กลับมีเสียงหัวเราะเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างทาง
“เฮ้อ...คนขาเป๋ยังกล้ามาเรียนที่นี่ด้วยหรือ”
เสียงนั้นเจือความเย้ยหยันอย่างชัดเจน เมื่อเห็นชายหนุ่มสวมชุดสำนักนักศึกษาเต๋อชุน
เซี่ยจิ่งเฉิงในชุดนักศึกษาเช่นเดียวกัน กำลังเดินผ่านทั้งสองโดยมีสาวงามนางหนึ่งเกาะแขนไม่ห่าง เขาหยุดยืนแล้วปรายตามองเซี่ยจื่ออี้ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า รอยยิ้มที่มุมปาก...เหมือนดาบแหลมคมก
