ต่อมาชายฉกรรจ์ห้าคนถูกจับแก้ผ้าและทิ้งไว้ริมทาง มือเท้าถูกมัดแน่นโดนเขียนป้ายผูกคอว่า“โจรลอบทำร้ายผู้อื่น”
ชาวบ้านเริ่มมุงดู ส่งเสียงซุบซิบแพร่สะพัดไปทั้งเมือง
ไม่ต้องให้หญิงสาวสอบปากคำก็รู้ตัวผู้สั่งการ เซี่ยชิงหลีหลังจากลงมือทุบตีคนนางก็โยนพวกมันให้กับศาลาว่าการ มู่หรงหนานเฟิงและเซี่ยจื่ออี้เป็นผู้ฟ้องร้องโดยมีอาจารย์ใหญ่เป็นผู้รับรองคำให้การ
ณ ศาลาว่าการเมืองหลิงหนาน
เสียงกระแทกตะบองไม้ดัง ปัง! กลางห้อง ผู้ดูแลคดีวัยกลางคน นั่งบนแท่นตัดสิน มองชายฉกรรจ์ห้าคนที่ถูกมัดแล้วนั่งก้มหน้ากองรวมกันตรงพื้นห้อง
เมื่อเห็นคนมากมายความกลัวเริ่มบังเกิดขึ้นในใจ เสียงของหนึ่งในห้า หลุดปากดังขึ้นด้วยความกลัวทั้งที่ยังมิได้เอ่ยถาม
“พวกเรา...พวกเราแค่ทำตามคำสั่ง! ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบุรุษผู้นั้นเป็นใคร พวกข้าแค่รับเงินจาก...เซี่ยจิ่งเฉิง! แล้วทำงานที่เขาสั่งเท่านั้น ใต้เท้าอย่าประหารพวกเราเลยนะขอรับ โ
