ภายใต้แสงจันทร์ที่หลบซ่อนอยู่หลังม่านเมฆ เงาร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งยืนรออยู่ตรงซอกประตูทางออกของโรงงานสบู่ เสียงจิ้งหรีดในพงหญ้าสองข้างทางดังระงม หลี่หมิงเจ๋อที่พึ่งกลับจากการส่งสินค้ากำลังจูงลาเข้าคอก เมื่อเดินออกมาจากโรงงานพร้อมโคมไฟในมือ เขาก็ชะงักไปทันทีที่ได้เห็นเงาร่างคุ้นตายืนรออยู่
“จูเป่าเอ๋อหรือ เจ้ามาทำอะไรมืดๆ ค่ำๆ”
ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดระแวง ใบหน้าของเขาแสดงออกชัดว่าไม่ต้องการพบนาง ทว่าหญิงสาวกลับยกยิ้มอ่อนโยน นุ่มนวลผิดไปจากทุกครั้ง
“หลี่หมิงเจ๋อ ดูเจ้าสิ มองข้าราวกับข้าเป็นปีศาจ ไม่ต้องกลัวที่ข้ามาวันนี้เพราะข้ามาเพียงเพื่อบอกลา”
“เจ้า...หมายความว่าอย่างไร”
ชายหนุ่มทำสีหน้าฉงน ไม่เข้าใจคำพูดของนาง
“ข้าจะถอนหมั้นกับเจ้า...เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าเราสองคนไม่เหมาะสมกัน”
คำพูดนั้นของนางชวนให้คนรู้สึกแปลกใจ หญิงสาวดื้อรั้นเอาแต่ใจเหตุใดจึงยอมถอยโดยง่าย หลี่หมิงเจ๋อนิ่
