ณ ชั้นสอง ห้องส่วนตัวของหอหว่านหรง
เซี่ยชิงหลียื่นถ้วยน้ำชาอุ่นให้ชายชราอย่างนุ่มนวล ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม แววตาของนางสงบนิ่งทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามที่ค้างคา
“ท่านผู้เฒ่า...ข้าขอถามอีกครั้ง...เหตุใดท่านถึงถามชื่อบิดาของข้า”
ชายชรานิ่งไปเนิ่นนาน ก่อนจะยอมเอ่ยปาก
“เพราะ...ข้าได้ยินเซี่ยหลิงหยินเอ่ยว่า...นางคือป้าของท่านหมอหญิง”
“อันที่จริงเมื่อก่อนอาจจะใช่ แต่ตอนนี้ข้าตัดขาดจากตระกูลเซี่ยแล้ว บิดาของข้าคือเซี่ยจื่อยวน ส่วนตอนนี้เขาเป็นได้เพียงอดีต”
หญิงสาวตอบอย่างเรียบๆ ไม่แสดงสีหน้าอื่นใดออกมา แต่เป็นชายชราที่ก้มหน้าเช็ดน้ำตาของตนอย่างเงียบๆ เซี่ยชิงหลีมองแล้วก็ยิ่งรู้สึกไม่เข้าใจ
“เมื่อนานมาแล้ว....”
สายตาของชายชราทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาฝ้าฟางราวกับจะมองเพื่อให้เห็นอดีตที่ผ่านมานานหลายสิบปีของตน
“ในปีนั้น...ตัวข้าในวัยสิบขวบต้องแบกรับความทุกข์ยากเพียงลำพัง เพราะพี่สะใภ้
