แต่เซี่ยจื่อยวนที่กำลังเมาได้ที่และรู้สึกรำคาญเต็มที กลับผลักนางสุดแรงโดยไม่คิด! ร่างของหญิงมีครรภ์กระเด็นล้มกระแทกกับก้อนหินเสียง “ตุบ!” เสียงหายใจของนางติดขัดในทันที เลือดสีแดงสดไหลนองจากใต้กระโปรงแพรของนาง
“ละ…ลูก…! ลูกของข้าาาาา!!!”
เสียงแหบพร่ากรีดร้องแผ่วเบาทว่า...ไม่มีใครขยับ ไม่มีใครวิ่งไปตามหมอ แม่หม้ายหม่าผู้อยู่ในเหตุการณ์เพียงยกมือปิดปากอย่างตกใจ แต่ไม่ได้ก้าวเข้าช่วย ส่วนเซี่ยจื่อยวนยืนนิ่งแข็งค้าง ทว่าในดวงตานั้นไม่ปรากฏแม้แต่ เงาแห่งสำนึกผิด
“นะ...นาง...เป็นคนบ้าอยู่แล้ว ข้าทำแค่...ปัดนางออกไป…”
เซี่ยจื่อยวนรีบพาแม่หม้ายหม่าวิ่งหนีไปจากตรงนั้น เพราะเกรงกลัวต่อความผิด
จางซุนโหรว สตรีที่เคยยโส หยาบคาย และยึดมั่นในอำนาจของตนจนไม่เคยมองความผิดของคนใกล้ตัว ในท้ายที่สุด...นางต้อง สูญเสียทั้งบุตรชายและชีวิตของตน เพราะสามีที่นางแย่งชิงมา
เลือดที่ไหลนองเป็นสาย…เด็กทารกเพศชายอาย
