แม่เฒ่าหวัง สวมเสื้อผ้าเก่าขาดวิ่นแบกถุงผ้าพะรุงพะรังบนหลัง
ใบหน้าที่เคยถูกดูแลอย่างดี บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยริ้วรอย ความทรุดโทรม และดวงตาแห้งแล้ง
นางเดินกระย่องกระแย่งภายใต้แสงแดดจ้าจนเหงื่อเปียกโทรมกาย ทว่าเรือนทุกหลังที่นางเคยเชิดหน้าเดินผ่าน...วันนี้ต่างปิดประตูเงียบ ในใจของแม่เฒ่าหวัง…เต็มไปด้วยคำถาม
“ทำไมต้องเป็นข้า ข้าเป็นใหญ่ที่สุดในตระกูลเซี่ยนะ เหตุใดตอนนี้ถึงได้กลายเป็นเช่นนี้ได้”
หลังถูกตระกูลเว่ยขับไล่ แม่เฒ่าหวังตั้งใจจะไปหาบุตรชายคนเล็กที่ค้าขายในอำเภอหลิงหนาน เพื่อหวังจะพึ่งพาเขาเป็นที่สุดท้าย
ทว่าระหว่างทาง...กลุ่มชายฉกรรจ์สองคนในชุดขาดรุ่งริ่งเดินสวนทางมา เมื่อเห็นนางเดินเพียงลำพังไม่มีใครเดินร่วมทาง ก็หัวเราะเยาะ
“ยายแก่ แบกอะไรมาให้พวกข้าดูสักหน่อย”
นางรีบกอดถุงผ้าแน่นพยายามวิ่งหนี แต่ก็ช้าเกินไป…
เสียงกรีดร้องดังระงมกลางพงหญ้า กระเป๋าผ้าที่มีเพียงผ้าห่มเก่าและเศษเ
