หลิงหวนเอ๋อก้มหน้าลงราวกับกำลังลำบากใจที่จะกล่าว ทว่าแววตาภายใต้เงาขนตากลับเปล่งประกายเจ้าเล่ห์
“เรื่องนี้ บ่าวได้ยินจากทหารในค่ายเกราะดำ วะ...ว่าท่านแม่ทัพช่วงนี้กลับดึกทุกวัน มิใช่เพียงเพราะเรื่องงาน...”
นางหยุดไปชั่วอึดใจก่อนจะเอ่ยอีกครั้ง พลางแสร้งทำสีหน้าลำบากใจให้อีกฝ่ายเห็น
“คือ...ท่านแม่ทัพมักจะแวะเวียนไปยังเรือนหลังหนึ่งอยู่เสมอ ที่นั่นอยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากที่นี่นัก ตะ...แต่เรื่องนี้ยังไม่ได้รับการยืนยัน บ่าวเพียงได้ยินมาเท่านั้น...ว่าที่นั่นเป็นเรือนของสตรีผู้หนึ่งที่ท่านแม่ทัพรู้จักมานานแล้ว”
หลี่หลันฮวาหน้าชาทันที มือที่ถือพัดอยู่กำเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว หลิงหวนเอ๋อแสร้งสังเกตเห็น จึงรีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความรู้สึกผิด
“บ่าวไม่ได้หมายจะให้ฮูหยินทุกข์ใจ...แต่สตรีผู้นั้น เห็นว่าเคยเป็นคนใกล้ชิดกับสหายสนิทของท่านแม่ทัพ ท่านจึงไม่สามารถรับนางเข้าจวนอย่างเปิดเผยได้...แต่หล
