หลังจากลาครอบครัวเว่ยและส่งของทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว เซี่ยชิงหลีและอาเหิงเดินกลับเข้าสู่เขตหมู่บ้านสือโถวในช่วงเย็น
แสงตะวันสาดเงาทอดยาวข้ามหลังคาเรือน ควันไฟที่ชาวบ้านหุงหาอาหารเริ่มลอยขึ้นให้เห็นอย่างอ้อยอิ่ง
ทันทีที่นางก้าวเท้าเข้าสู่ประตูเรือน ก็พบกับเซี่ยชิงเป่าน้องสาวคนเล็กวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“พี่รอง! ท่านกลับมาแล้ว!!...ข้ามีเรื่องต้องบอกท่านเจ้าค่ะ...เรื่องของจูเป่าเอ๋อที่ท่านสั่งให้ข้าจับตาดูเอาไว้ นาง...นางและหวังฟู่กุ้ย!....”
เซี่ยชิงหลีชะงักเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดทันที
“เข้าบ้านก่อนค่อยพูด”
หญิงสาวจูงน้องสาวคนเล็กให้ตามตนเองมาที่เรือนพักส่วนตัวของนาง
“เอาล่ะ..พูดได้แล้ว”
นางจับน้องสาวให้นั่งลงบนโต๊ะน้ำชา จากนั้นเฝ้ารอรายงานจากเซี่ยชิงเป่า
“ข้าทำตามที่ท่านบอก ใช้เงินและลูกอมแจกเด็กในหมู่บ้านให้พวกเขาคอยจับตาดูว่าจูเป่าเอ๋อไปที่ใดมาบ้าง ทำให้พบว่าช่วงหลังมานี้จูเป่า
