ภายใต้เปลวตะเกียงและกลิ่นสมุนไพรหอมอ่อนที่ลอยออกจากร้านข้างๆ เซี่ยชิงหลียืนบนระเบียงชั้นสองของหอหว่านหรง มองลูกค้าที่แน่นขนัดในทุกคืน ข้างกายนางคือมู่หรงหนานเฟิงที่ยืนเงียบๆ แต่มีประกายบางอย่างในดวงตาไม่ใช่แค่แสงของโคมไฟ
“ข้าเคยบอกเจ้าบอกแล้วใช่หรือไม่...”
เซี่ยชิงหลีเอ่ยเสียงเบา
“ตราบใดที่ยังยืนอยู่ หอหว่านหรงจะไม่มีวันล้มลงอีก”
เพียงหนึ่งเดือน แต่อานุภาพของการเปลี่ยนแปลงกลับสามารถสั่นสะเทือนทั้งอำเภอหลิงหนาน หอกุ้ยเซียงซึ่งเคยครองตลาดสุรามาช้านานเริ่มเงียบเหงา
แม้จะแก้กลยุทธ์โดยการส่งหญิงงามแต่งกายฉูดฉาดออกมายืนเรียกลูกค้าหน้าร้าน แม้จะลดแลกแจกเหล้า แจกกับแกล้ม ทว่าทุกสายตากลับหันไปที่ หอหว่านหรงที่เปิดไฟสว่างทุกค่ำคืน เสียงปรบมือ เสียงหัวเราะ เสียงพิน เสียงกวี...ไม่เคยขาดหาย
“คนยุคนี้...ไม่ต้องการแค่สุรานารีอีกต่อไปแล้ว พวกเขาอยากได้ความแปลกใหม่ ความรู้ เรื่องเล่า และกลิ่นสบู่ที่ต
