“ข้า...”
น้ำเสียงถูกเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเงียบไป
“...ข้าไม่รู้ว่าควรพูดกับท่านอย่างไรดี”
เพราะวันนั้น หลังจากที่ข้ารู้ว่าข้ารู้สึกเช่นไรกับเจ้า ข้าก็ไม่อาจทนมองเจ้าด้วยสายตาเช่นเดิมได้อีก ไม่ใช่เพราะเจ้าผิดแต่เพราะข้ากลัว...กลัวว่าเจ้าจะเห็นมันในสายตาของข้า
เซี่ยจื่ออี้เพียงเอ่ยในใจทว่ามิอาจกล่าวออกมา
มู่หรงหนานเฟิงมองเขานิ่งๆ ไม่เร่งเร้า ไม่บีบคั้น ไม่ถามซ้ำ สายตาของเขาแฝงไว้ด้วยความอดทน และเงียบงันพร้อมจะรับฟัง
เซี่ยจื่ออี้หลบสายตา ใบหน้าชายหนุ่มแม้จะดูเรียบเฉยทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความปวดร้าวในใจ
สายลมพัดแรงขึ้นเล็กน้อย เสียงใบไม้สะบัดดังกรอบแกรบแทรกความเงียบอันหนักอึ้งในศาลา มู่หรงหนานเฟิงยังคงมองเขาแล้วเอ่ยเสียงเบา...เหมือนลมหายใจ
“ไม่ว่าเจ้ามีเหตุผลอันใด ข้ามู่หรงหนานเฟิงจะยังรออยู่ที่เดิม รอเพื่อให้เจ้ากลับมา”
เซี่ยชิงหลีแอบฟังอยู่ห่างๆ นางเริ่มขัดใจกับท่าทีของคนทั้งสอง
