ชายหนุ่มแสดงท่าทางดีใจแบบเด็กๆ ออกมา ก่อนจะวิ่งไปคว้ามือของชิงหลีแล้วพาออกจากห้องไปทันที โดยไม่รอให้หญิงสาวพูดอะไรอีก
ทั้งสองเดินออกไปยังประตูเรือนด้านหน้า เสียงหัวเราะของอาเหิงดังก้องท่ามกลางต้นท้อบานสะพรั่ง ในขณะที่เซี่ยชิงหลีก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะตามอย่างอ่อนใจ
“เฮ้อ... ข้าจะคิดสบู่สูตรใหม่ให้สำเร็จได้ไหมเนี่ย”
แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องลอดผ่านเงาไม้ พาดเงาลงบนกระดานหมาก เสียงหมากไม้กระทบกระดานดังแปะเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่สายลมโชยพัดเอากลิ่นหอมจางๆ ของชาเข้ามาในศาลาหลังเล็ก ที่ตั้งอยู่ริมบ่อน้ำของหมู่บ้าน
ผู้เฒ่าเมิ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งหนึ่ง มือขวาจับหมากสีดำหมุนเล่นช้าๆ ขณะจ้องกระดานหมากตรงหน้า ฝั่งตรงข้ามคือผู้เฒ่าหลี่ที่กำลังจิบชาทว่าสายตากลับเหลือบมองเส้นทางที่ทอดยาวไปยังตีนเขา
“เฮอะ...เด็กพวกนั้นอีกแล้ว” ผู้เฒ่าหลี่เอ่ยเบา ๆ
ผู้เฒ่าเมิ่งหันไปตามสายตาของชายชรา แล้วก็พบกับเด็กสอ
