แม้จะผ่านไปสิบกว่าปี... แต่ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคงแทบไม่เปลี่ยนไปจากในความทรงจำ คิ้วเข้มรับกับดวงตาเรียวยาวที่เคยเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น จมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากบางที่เคย...
ตอนนั้นเขาคือชายหนุ่มผู้หนึ่ง วันนี้เขาคือชายวัยกลางคนที่ดูสุขุม นิ่งสงบ และมีร่องรอยของประสบการณ์ชีวิตมากขึ้น
แต่สำหรับเขา... แม้นางจะสวมเสื้อผ้าธรรมดา แม้เส้นผมจะถูกรวบขึ้นเรียบร้อย แม้รอบดวงตาจะมีริ้วรอยจางๆ ทว่านางไม่เปลี่ยนไปจากความทรงจำของตนเลยแม้เพียงนิด
“...หลี่หลันฮวา”
ชายผู้นั้นเอ่ยชื่อของนางเสียงเบา
สิบกว่าปีที่แล้ว เขาจากบ้านเพื่อเข้าร่วมกองทัพที่ชายแดนด้วยหัวใจที่คิดว่าจะสามารถทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังรวมถึง...นางที่แต่งงานกับน้องชาย
บัดนี้ใบหน้าอันสงบของนางมีรอยยิ้มอ่อนแสงในยามตอบรับถุงเงิน เสียงนุ่มของนางขณะเอ่ยขอบคุณ...ทุกอย่างได้ย้อนคืนมาทั้งหมด ความจริงเขาไม่เคยลืมนางเลย และไม่เคยลืมว่า...ครั
