เสียงชาวบ้านที่มุงดูต่างยังคงเงียบงัน ทว่าภายในใจของพวกเขาต่างก็เริ่มสงสัยว่า แท้จริงแล้วในอดีตมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือเรื่องราวที่พวกเขาเคยได้ยินมามันเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น
หลังจากเสียงฝีเท้าโกรธเกรี้ยวของเซี่ยฉางเยี่ยนเดินออกจากลานหน้าเรือนแม่หม้ายหม่าเงียบหายไป เขากระโดดขึ้นหลังม้าแล้วเร่งควบตรงดิ่งไปยังหมู่บ้านสือโถวโดยไม่หยุดพัก
แววตาคมกริบดำมืดขึ้น เมื่อยามที่นึกถึงสิ่งที่นางต้องประสบในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มือข้างหนึ่งกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน คำบอกเล่าจากปากของชาวบ้าน...แววตาที่ต้องทนทุกข์ของหลี่ หลันฮวา รอยแผลในใจที่นางต้องเก็บไว้มาตลอด...ทั้งหมดมันย้อนกลับมาตีกันในหัว
“เจ้าต้องอดทนอยู่กับการถูกดูหมิ่น ถูกกล่าวหาเป็นหญิงไร้ค่าถูกคนตระกูลเซี่ยทำร้ายทั้งที่เจ้า...ไม่เคยทำเรื่องใดผิดต่อพวกเขาเลย!”
ม้าตัวพ่วงพีถูกควบเข้าสู่หมู่บ้านสือโถวอย่างรวดเร็ว เสียงแส้กระทบหลังม้า
