“ท่านแม่...แล้วท่านคิดอย่างไรกับท่านลุงเซี่ยเจ้าคะ ท่าน...ชอบบุรุษผู้นั้นหรือไม่”
คำถามเมื่อครู่ทำให้นางถึงกับชะงักงัน ใบหน้าที่บัดนี้กลับมาสดใสเปล่งปลั่งแต้มสีแดงเรื่ออย่างปกปิดไม่มิด นางเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ราวกับกลัวบุตรสาวของตนจะโกรธ
“แม่...ไม่ได้คิดอะไรกับเขา...ลุงใหญ่เซี่ยฉางเยี่ยนเป็นเพียงผู้มีพระคุณช่วยชีวิต อีกอย่างหัวใจของแม่…มีเพียงพวกเจ้าพี่น้องเท่านั้น”
เซี่ยชิงหลีเม้มริมฝีปากแน่น นางพยักหน้าช้าๆ แล้วเอื้อมมือไปจับมือของมารดาแน่น
“ท่านแม่...ข้าไม่ได้คิดจะโกรธหรือต่อว่าอะไรท่านแม้แต่น้อย ข้าแค่อยากรู้ว่า…ในใจของท่านคิดอย่างไรก็เท่านั้น”
หลี่หลันฮวาหันมาสบตาบุตรสาว ก่อนจะยกยิ้มบางๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นไหว
“เลิกคิดเรื่องเหลวไหลได้แล้ว ในช่วงชีวิตนี้…สิ่งที่แม่ห่วงใยที่สุดก็คือพวกลูกทั้งสามคน”
หญิงสาวเหลือบมองดวงตาที่ดูเศร้าสร้อยของมารดาสั่นไหววูบหนึ่ง หากนา
