คำพูดนั้นทำให้แววตาของเซี่ยจื่อยวนเปลี่ยนไปทันที เขาวางถ้วยเหล้าลงอย่างไม่สนใจคำพูดของนาง จากนั้นลุกขึ้นยืนอย่างกระฉับกระเฉงราวกับฉีดเลือดไก่เข้าเส้นเลือด
“ใช่แล้ว…หลี่หลันฮวา ตอนนี้นางกับลูกคงกำลังถูกชาวบ้านรุมล้อมสรรเสริญกันอยู่แน่ แล้วข้าที่เป็นสามีจะปล่อยให้พวกนางรับหน้ากันตามลำพังได้อย่างไร”
ชายวัยกลางคนหรี่ตาลงเล็กน้อย แววเจ้าเล่ห์ฉายชัดเต็มใบหน้า ภายในหัวคิดแต่เรื่องของผลประโยชน์ที่ตนควรได้รับ ทั้งที่เมื่อก่อนตัวเขาไม่เคยไยดีพวกนางแม่ลูกแม้เพียงนิด
“สามีหรือ!!...ท่านหย่าขาดจากนางแล้ว ยังจะเป็นสามีอันใดอีก ลืมตาตื่นได้แล้วเซี่ยจื่อยวน” แม่หม้ายหม่าสะบัดเสียงกร้าว
ทว่าเขาไม่สนใจสิ่งที่นางเอ่ยเลยสักนิด อย่างไรสายเลือดของเขายังคงไหลเวียนอยู่ในกายพวกเขา แล้วทีนี้ยังจะกล้าปฏิเสธได้หรือ หากเขาไปโวยวายต่อหน้าผู้คน เด็กคนนั้นจะยังมีหน้าอยู่ได้อย่างไร
“หึ...ต่อให้มิได้เป็นสามี อย่างไรข้า
