เซี่ยฉางเยี่ยนจากไปนานแล้ว
เสียงฝีเท้าและกลิ่นอายของเขาค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับเงายามเย็นของแสงอาทิตย์ที่กำลังลาลับขอบฟ้า
ทว่าชายชราผมขาวกลับยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานเหม่อมองออกไปยังถนนเบื้องหน้า มองไปยังเส้นทางที่บุตรชายของตนเพิ่งเดินจากไป ริมฝีปากบางของผู้เฒ่าเซี่ยขยับเล็กน้อย ราวกับจะเอื้อนเอ่ยบางสิ่ง...แต่สุดท้ายก็เงียบไป
เซี่ยเว่ยหลงค่อยๆ ก้าวเข้ามาหน้าร้าน ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันที่ดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อมองเห็นดวงตาขุ่นมัวของผู้เป็นบิดาปรากฏเงาเศร้าจางๆ และบางสิ่งที่คล้ายกับ...ความรู้สึกผิด
ชายหนุ่มจึงถอนหายใจยาว
“ท่านพ่อ...” เขาเรียกเบาๆ ไม่ได้คาดหวังคำตอบ
ผู้เฒ่าเซี่ยไม่ได้ตอบบุตรชาย เพราะยังคงเหม่อมองออกไปด้านนอก ราวกับหวังว่าใครบางคนจะหันหลังกลับมา แม้จะรู้ดีว่าคงไม่มีวันนั้น
เสียงลมเย็นพัดผ่านผ้าม่านผืนบางสั่นไหวเบาๆ ราวกับทุกอย่างยังคงดำ
