“เจ้า!...หมายความว่าอย่างไร เจ้าจะให้ลูกๆ ตัดขาดจากบิดาผู้ให้กำเนิดจริงๆ หรือ เจ้าทำเช่นนี้ได้อย่างไรหลี่หลันฮวา!! สัญญาที่เป็นลายลักษณ์อักษรย่อมเขียนขึ้นได้ แต่เลือดในกายของพวกเขาครึ่งหนึ่งยังเป็นของข้า!! ฟังเอาไว้!! หลี่หลันฮวา!! พวกเขาคือลูกของข้าไม่มีวันเปลี่ยนแปลง!!”
เซี่ยจื่อยวนตะโกนใส่หน้านางอย่างเดือดดาล
เสียงเอะอะยังคงดังอย่างต่อเนื่องอยู่กลางลานงานเลี้ยง ท่ามกลางสายตาผู้คนที่มองมาทางเซี่ยจื่อยวนอย่างตำหนิและรังเกียจ ทันใดนั้น...
เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านข้างของเรือน ชายวัยกลางคนในชุดผ้าฝ้ายธรรมดา แขนเสื้อถูกถลกขึ้นจนถึงข้อศอก เดินออกมาจากด้านหลังเรือน กลิ่นควันไฟจากเตาย่างยังติดตามตัวเขา แต่แววตาที่จ้องมาทางลานงานเลี้ยงนั้นกลับเข้มขึ้น
“เรื่องนั้นอาจใช่...”
เสียงของเขาดังชัดเจนเจือความเย้ยหยันที่ถูกควบคุมไว้อย่างแนบเนียน คนในงานเลี้ยงหันไปมองทันทีก่อนสายตาคนทั้งหมด
