“ท่านเสนาบดีมู่หรง คงไม่ขัดข้องกระมังหากข้าน้อยขอเชิญท่านพบพ่อค้าเกลือในวันพรุ่งนี้ เพื่อเร่งเขียนสัญญาการร่วมมือกันระหว่างราชสำนักและ...”
มู่หรงซ่างเจี้ยนมองผู้แทนพระองค์ของไท่ซ่างหวงเล็กน้อย แม้จะยังรู้สึกสงสัยในหลายเรื่อง แต่ก็จำต้องพยักหน้ารับด้วยความเคารพ
“แน่นอน...หากเป็นพระบัญชาขององค์ไท่ซ่างหวง ข้าย่อมต้องปฏิบัติตาม”
บรรยากาศกลับมาอยู่ในความสงบอีกครั้ง
ไห่กงกงยืนตรงพลางยกพัดงาช้างในมือขึ้นโบกเบาๆ ประหนึ่งคลายร้อน ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้เพ่งมองสิ่งใดอื่นนอกจากมู่หรงซ่างเจี้ยนที่ยังยืนยืดอกอยู่ด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย
ผู้แทนพระองค์เหลือบมองคนทั้งสองเล็กน้อย ในแววตาคู่นั้นมีแววคล้ายยิ้ม...คล้ายไม่ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการดูแคลนอย่างแยบยล
'เจ้าช่างไม่รู้อะไรเลย...มู่หรงซ่างเจี้ยน เจ้าขับไล่บุตรชายของตนออกจากจวนอย่างไม่ไยดี ทั้งยังป่าวประกาศว่าเขาไม่มีค่าคู่ควรกับแซ่มู่หรง...แ
