หลังจากการผ่าตัดสำเร็จลุล่วง เซี่ยจื่ออี้ถูกย้ายไปยังห้องพักฟื้น ที่จัดเตรียมไว้อย่างเรียบง่ายแต่สะอาดอบอุ่น ข้างเตียงมีเตาผิงจุดไฟอ่อน ๆ ขับไล่ไอเย็นของต้นฤดูหนาว
และที่สำคัญ...ข้างกายของเขามีมู่หรงหนานเฟิงนั่งเฝ้าอยู่ตลอด ไม่เว้นแม้แต่ยามค่ำคืน
เขาคอยเช็ดเหงื่อ เปลี่ยนผ้าประคบ คอยส่งน้ำ และจับมือในยามที่เซี่ยจื่ออี้สะดุ้งจากฝันร้าย ไม่มีคำหวาน ไม่มีคำเอ่ย...มีเพียงการกระทำที่มั่นคง
การฟื้นตัวหลังผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดีอย่างน่าเหลือเชื่อ ไม่เพียงเพราะฝีมือของเซี่ยชิงหลี หากแต่เพราะการดูแลเอาใจใส่ของทุกคน แม้แต่หมอหลิวและหมอจากจินสุ่ยถังผู้เคยกังขาในตอนแรก ยังต้องยอมรับ
“เพราะมันไม่ใช่เพียงแค่การผ่าตัด...แต่มันคือการเปิดประตูใหม่ของศาสตร์แพทย์ในยุคนี้”
หมอทั้งสองคนแม้จะอายุมากกว่านางหลายเท่า ทว่าก็ไม่อายที่จะขอเรียนรู้จากเซี่ยชิงหลี และหญิงสาวก็ไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย นางเปิดตำราที่ตัวเอ
