เซี่ยชิงหลีหันไปมองพี่ชายอีกครั้ง นางเงียบไปชั่วอึดใจก่อนยกยิ้มบางเบาแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงสองคนได้ยิน
“พี่ใหญ่หากสิ่งที่ท่านรู้สึกไม่อาจพูดออกไปก็จงอย่ากลบเกลื่อนมันด้วยความกลัว จงยอมรับมันด้วยความเคารพต่อตนเองเถอะเจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่าไม่ว่าท่านเลือกเช่นไร ครอบครัวของเราล้วนแต่เห็นด้วย ความสุขของท่านคือความสุขของท่าน ไม่สามารถเห็นแก่ผู้อื่นแล้วตนต้องตกอยู่ในความทุกข์ได้”
เซี่ยจื่ออี้ชะงักงัน ใบหน้าสงบนิ่งของเขามีแววตกใจวูบผ่าน ก่อนจะรีบหลบสายตาน้องสาวทันที
“ข้า…ไม่รู้ว่าเจ้าพูดถึงเรื่องอะไร”
“ข้าไม่ได้บอกว่ารู้ เพียงแค่…ข้ารู้สึกถึงมันได้”
หญิงสาวส่งยิ้มอย่างจริงใจให้กับพี่ชาย
“ท่านไม่ต้องอธิบายให้ข้าเข้าใจ แต่ข้าอยากให้ท่านเข้าใจตนเองมากกว่า”
เสียงลมพัดผ่านเบาๆ ชายแขนเสื้อของทั้งสองพี่น้องไหวตามสายลม เบื้องหน้าคือแสงแดดยามสายที่ส่องลอดผ่านกิ่งไม้ เบื้องหลังคือความรู้สึกบางอ
