“เจ้าคิดว่าหอหว่านหรงจะขายดีไปได้อีกนานแค่ไหน! วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้ว่า อย่าริอ่านมาแข่งกับหอกุ้ยเซียง!”
เซี่ยชิงหลีเบิกตากว้าง ก่อนจะกระโดดลงจากเกวียนทันทีโดยไม่รีรอ ปลายเท้าของนางกระแทกพื้นพร้อมแรงเหวี่ยงอันคล่องแคล่ว
นางพุ่งเข้าไปกลางกลุ่มอันธพาลเหมือนพยัคฆ์เหินเวหา
“หยุดเดี๋ยวนี้!!”
เสียงตะโกนของนางดังสนั่น ดวงตาวาววับด้วยแรงอารมณ์ มือเปล่าคู่เดิมที่เคยตีคนร้ายห้าคนจนล้มคว่ำ ซัดศอกเข้าเต็มใบหน้าอันธพาลคนหนึ่งจนล้มไม่เป็นท่า ตามด้วยเตะต่ำที่จุดขาอีกคนจนร่างทรุด
เสียงจานชามแตกเงียบลงทันทีเมื่อเหล่าคนร้ายเริ่มสู้ไม่ได้
ไม่นานนัก...ร่างของพวกมันก็นอนระเนระนาดอยู่กลางลาน พร้อมเสียงครางระงม
เซี่ยชิงหลีปาดเหงื่อ แล้วลากคอหัวหน้ากลุ่มเข้ามา
“ใครส่งพวกเจ้ามา”
ชายฉกรรจ์คนนั้นสบตานางอย่างหวาดผวา ก่อนจะค่อยๆ พูดเสียงสั่น
“หอ...หอกุ้ยเซียงบอกให้เรามาป่วน มาทำลายชื่อเสียงของหอหว่านห
