Ilgaz'ın telefon etmesi üzerine saat gece yarısına yaklaşır yaklaşmaz saatlerdir oturduğum yerden kalkarak hastaneye gittim. Neyle karşılaşacağımı gerçekten bilmiyordum. Ilgaz'da bir şey söylememişti ve ben kararsızdım. Hastaneye gitmek istemiyordum... Söyleyecekleri şeyi kaldırabileceğimi sanmıyordum... Babama ne oldu onuda bilmek istemiyordum... O hali gözlerimin önünden gitmiyordu. Hangi cesaretle doktorların söylediklerini kaldıracaktım ki?
Yavaş adımlarla hastane koridorunu bitirdim ve söylenilen oda numarasına doğru ilerledim. Gözlerim yanıyordu ve kalbim hızla çarpıyordu. Odanın önüne gelince büyük bir umutla babamı içeride görmeyi dilerken aniden odadan çıkan doktorla kapı aralandı. Gözlerime takılan tek şey ise baygın gibi yatan Ilgaz olmuştu... Ilgaz odadaydı ama babam yoktu...
