เกมรักวิศวะร้าย

EP.10 — Slipstream

EP.10 — Slipstream

หลังประโยคนั้นของราม บรรยากาศด้านหลัง Garage ก็เงียบงันลงไปหลายวินาทีจนฉันได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมที่พัดผ่านรั้วเหล็กด้านหลังสนามแข่งอย่างชัดเจน

“งั้นเหรอ”

น้ำเสียงเรียบเฉยของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวฉันไม่ยอมหยุด คนตรงหน้ายังคงยืนพิงลังอะไหล่ด้วยท่าทางสบาย ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สีหน้าของเขานิ่งสนิทจนเดาไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ข้างในกันแน่ แต่ยิ่งเขาแสดงออกว่านิ่งเฉยมากเท่าไหร่ มันกลับยิ่งทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

“พี่พูดให้คนอื่นเข้าใจผิดอีกแล้วนะคะ” ฉันตัดสินใจพูดทำลายความเงียบขึ้นมา

รามเลิกคิ้วขึ้นเพียงนิดเดียว “พี่พูดอะไรผิดตรงไหน”

“ก็… ตอนนี้คนในทีมเริ่มคิดอะไรแปลก ๆ กันไปหมดแล้วไงคะ”

“แล้วขวัญแคร์?”

คำถามสั้น ๆ ทว่าตรงประเด็นนั้นทำเอาฉันถึงกับชะงักกึก เพราะถ้าจะตอบว่าไม่แคร์เลยแม้แต่นิดเดียว มันก็ดูจะเป็นการโกหกตัวเองจนเกินไป แต่ถ้าจะตอบว่าแคร์ มันก็เหมือนกำลังยอมรับอะไรบางอย่างที่ตัวฉันเองก็ยังไม่พร้อมจะยอมรับมันออกมาในตอนนี้

รามจ้องมองหน้าฉันเงียบ ๆ เหมือนกำลังรอคอยฟังคำตอบที่จริงจังจากปากของฉัน สุดท้ายฉันเลยเลือกที่จะเบี่ยงประเด็นเพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์ชวนอึดอัดนี้

“หนูไม่อยากมีปัญหากับใครทั้งนั้นแหละค่ะ”

เขานิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบรับช้า ๆ “อืม เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง”

“จัดการอะไรคะ?”

“เรื่องคนอื่น”

“พี่จะไปทำอะไรแผลง ๆ อีกเนี่ย” ฉันเริ่มรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ ขึ้นมาทันที

แต่รามกลับเลือกที่จะไม่ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแค่ยกข้อมือขึ้นดูเวลาคร่าว ๆ ก่อนจะหันหน้ากลับไปทางด้านหน้าพิท

“เดี๋ยวมีประชุมทีมต่อ”

“แล้วยังไงคะ?”

“อยู่ตรงนี้ไปก่อน”

“ทำไมหนูต้อง—”

“ข้างหน้าคนเยอะ” เขาตัดบทเสียงเรียบเฉยตามสไตล์เดิม “…วุ่นวาย”

ฉันอึ้งไปนิดหนึ่งกับเหตุผลของเขา นี่เขากำลังพยายามกันฉันออกจากสายตาคนอื่นอยู่หรือเปล่านะ ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อ้าปากถามอะไรต่อ เสียงของจอมขวัญก็ดังแว่วมาจากทางหน้าพิทขัดจังหวะเสียก่อน

“ไอ้ราม! ทีมสปอนเซอร์เขามาถึงแล้วเว้ย!”

รามถอนหายใจออกมาเบา ๆ เหมือนกำลังรำคาญใจ ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรทิ้งท้าย ทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่ตรงที่เดิมเพียงลำพัง

ผ่านไปประมาณสิบนาทีที่ฉันพยายามสงบสติอารมณ์ ฉันก็ตัดสินใจเดินกลับเข้าสู่ตัว Garage อีกครั้ง คราวนี้บรรยากาศด้านหน้าเปลี่ยนจากพื้นที่ทำงานเคร่งเครียด กลายเป็นความวุ่นวายระดับสิบ ทีมงานสปอนเซอร์ในชุดยูนิฟอร์มดูดีเดินถือกล้องถ่ายรูปรอบรถแข่งสีดำแดงลำงาม นักข่าวจากบางสำนักเริ่มเข้ามาขอสัมภาษณ์ เพราะทีม RED ENGINEERING คือตัวเต็งที่เพิ่งคว้าตำแหน่ง Pole Position มาครอบครอง

ยัยเพลงเพื่อนรักของฉันกำลังยืนถือไม้กันสั่นถ่ายคลิปอยู่หน้ารถแข่งเบอร์27 อย่างร่าเริงเกินเบอร์ ส่วนเจตกับคอปเตอร์ก็นั่งจิบน้ำอัดลมอยู่มุมห้อง สภาพเหมือนคนมาเดินงานแฟร์มากกว่าจะมาช่วยงานทีมแข่งระดับประเทศ

“มึงหายหัวไปสิงอยู่หลุมไหนมาเนี่ยขวัญ! กูตามหาจนทั่ว” เพลงรีบเดินปรี่เข้ามาหาทันทีที่เห็นหน้าฉัน พร้อมสีหน้าจับผิดขั้นสุด

“ก็อยู่แถวนี้แหละมึง ข้างหลังมันสงบดี”

“อยู่กับพี่ราม?”

“…อือ”

เพลงทำหน้าเหมือนกำลังจะระเบิดความกรี๊ดออกมาแต่ต้องพยายามกลั้นเอาไว้จนตัวสั่น “กูอยากซักมึงให้ขาวสะอาดมากนะมึง แต่กูสังหรณ์ใจว่าถ้ากูเผือกเรื่องนี้มากไป พี่รามอาจจะสั่งแบนกูออกจากพิทตลอดกาล”

“ไม่มีอะไรสักหน่อยมึง คิดมากน่า”

“ไม่มีอะไรบ้านมึงสิ!” เพลงเขย่าแขนฉันจนตัวคลอน “มึงไม่เห็นสายตาที่เขาใช้มองมึงเหรอขวัญข้าวน้อย มันชัดยิ่งกว่าความละเอียด 4K อีกนะมึง!”

ฉันยังไม่ทันจะได้ปัดป้องข้อหาจากเพื่อนรัก เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นปูนดัง ‘กึก ๆ’ ก็ดังมาจากด้านหลัง พร้อมกลิ่นน้ำมันที่คุ้นเคยจนฉันต้องหันขวับไปมอง

แพร ยืนอยู่ตรงนั้น เธอสวมเสื้อครอปทีมสปอนเซอร์สีดำแดงที่เน้นรูปร่างเป๊ะปัง ใบหน้าสวยจัดถูกแต่งแต้มมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่ารอยยิ้มที่ส่งมาให้ฉันในวันนี้นั้น มันดูเย็นเยียบและจงใจข่มขวัญมากกว่าตอนที่เจอกันสนามซ้อมครั้งก่อนเสียอีก

“เจอกันอีกแล้วนะน้องขวัญข้าว”

“ค่ะ ” ฉันตอบสั้น ๆ พยายามรักษามารยาท

แพรกอดอกเบา ๆ พลางกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า “ช่วงนี้ได้ยินชื่อน้องบ่อยจังเลยนะ ทั้งในบอร์ดมหาวิทยาลัย ทั้งในแชทกลุ่มเด็กมอเตอร์สปอร์ต”

เพลงขยับมายืนเอาไหล่ชนฉันทันทีเหมือนเตรียมบวกเต็มที่ ฉันพยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ รักษาสีหน้าให้นิ่งสงบที่สุด “เหรอคะ หนูคงบังเอิญติดไปในเฟรมถ่ายงานของเพื่อนมั้งคะ”

“อือ” แพรยิ้มเย็น ๆ อีกรอบ “คนในสนามเขาซุบซิบกันหนาหูเลยล่ะ ว่าเด็กนิเทศปีหนึ่งเข้าออก Garage RED เป็นว่าเล่นเหมือนบ้านหลังที่สองเลยนะ อย่างที่พี่เคยเตือนไปวันก่อนไง รามเขาไม่ใช่คนที่จะให้ใครเข้ามาเดินแกว่งในพื้นที่ส่วนตัวได้ง่าย ๆ หรอกนะจ๊ะ ถ้าคนคนนั้นไม่ได้มี ‘ความสำคัญ’ พิเศษน่ะ”

ฉันเริ่มรู้สึกจี๊ดขึ้นมาในอก น้ำเสียงของเธอเหมือนจะเตือนด้วยความหวังดี แต่เนื้อในกลับเป็นการข่มขวัญกันชัด ๆ

“แพร”

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่เปี่ยมไปด้วยรังสีความกดดันดังขึ้นจากด้านหลัง รามเดินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าที่นิ่งสนิทราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง เขาวางวิทยุสื่อสารลงบนโต๊ะ หมวกแก๊ปสีดำกดต่ำลงเล็กน้อย เส้นผมที่ชื้นเหงื่อปรกลงมาตามแรงลมพัดผ่านพิท เขาจ้องมองหน้าแพรตรง ๆ ด้วยสายตาที่ทำให้คนมองถึงกับต้องหลบตา

“มีอะไร”

แพรรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มหวานทันทีเมื่อเห็นเจ้าของพื้นที่ “ไม่มีอะไรค่ะราม แพรแค่แวะมาทักทายและคุยกับน้องเล่นขำ ๆ ตามประสารุ่นพี่รุ่นน้องน่ะค่ะ เหมือนวันก่อนที่สนามซ้อมไงคะ”

รามเหลือบสายตามมองฉันเพียงแวบเดียว แววตาคู่นั้นดูอ่อนลงครึ่งวินาทีก่อนจะกลับไปแข็งกร้าวใส่แพร “อย่ายุ่งกับขวัญ”

คำพูดสั้น ๆ ทว่าเด็ดขาดนั้นทำเอาพื้นที่รอบข้างเงียบกริบดั่งถูกแช่แข็ง แม้แต่ยัยเพลงยังถึงกับอ้าปากค้าง ส่วนแพร รอยยิ้มของเธอแข็งค้างและพังทลายลงในพริบตา

“ราม ทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ แพรแค่...”

“พี่ไม่ชอบพูดอะไรซ้ำซาก และพี่เคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับคนของพี่” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ตะคอกเลยสักนิด แต่มันกลับกึกก้องและชัดเจนจนคนรอบข้างต้องพากันก้มหน้าหลบตาเพื่อเลี่ยงความซวย

แพรเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง แววตาสวยวาวโรจน์ด้วยความขัดใจก่อนจะฝืนยิ้มออกมาได้อีกครั้ง “โอเคค่ะราม ถ้าพูดขนาดนี้ แพรไปก็ได้ค่ะ” พูดจบเธอก็สะบัดหน้าหมุนตัวเดินจากไปในทันที

ฉันยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ ทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์ ‘ปกป้อง’ ที่ดูรุนแรงเกินคาด ส่วนรามหันกลับมามองสบตาฉันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาถามคำถามถัดมาที่ทำเอาฉันปรับอารมณ์ตามไม่ทัน

“กินอะไรรึยัง”

“…หา?”

“พี่ถามว่ากินข้าวบ้างหรือยัง มัวแต่ยืนเถียงกับคนอื่นจนลืมเวลาหรือไง”

ฉันยังไม่ทันจะอ้าปากตอบ ยัยเพลงตัวแสบก็ชิงสวนขึ้นมาทันควัน “ยังเลยค่ะพี่ราม! ตั้งแต่เช้าพวกหนูมีแต่กาแฟตกถึงท้อง หิวจนจะกินยางรถแข่งได้แล้วค่ะ!” ฉันแทบอยากจะมุดดินหนีหรือเอาผ้าขนหนูไปอุดปากเพื่อนรักเอาไว้จริง ๆ

รามพยักหน้าตอบรับเบา ๆ ก่อนจะหันไปทางจอมขวัญที่ยืนขำอยู่ไม่ไกล “ไอ้จอม มึงไปซื้อข้าวกล่องร้านดังหน้าสนามมาให้พวกนี้ทีดิ เอามาเยอะ ๆ”

“โอ้โห เพื่อนรัก” จอมขวัญหลุดหัวเราะก๊าก “นี่มึงใช้กูเหมือนเป็นเด็กวิ่งซื้อของเลยเหรอวะ กูนี่อันดับสองของทีมนะโว้ย!”

“จะไปไม่ไป?” รามกดเสียงต่ำ

“ไปครับ ๆ ยอมแล้วครับคุณหัวหน้าทีม”

ตอนนี้คนทั้ง Garage เริ่มหันกลับมามองทางฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ช่วงบ่ายเป็นรอบ Practice เพิ่มเติมก่อนจะถึงวันดีเดย์แข่งจริงในวันพรุ่งนี้ บรรยากาศภายใน Garage RED กลับเข้าสู่โหมดเอาจริงระดับแม็กซ์อีกครั้ง ขุนทัพกำลังง่วนกับการเซ็ตอัพช่วงล่างใหม่หลังจากที่มีเสียงบ่นเรื่องอาการเบรกแกว่งเมื่อวาน วินทร์นั่งจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์ดาต้าบนจอมอนิเตอร์อย่างเข้มข้น ส่วนรามก็เปลี่ยนกลับเข้าไปอยู่ในชุด Race Suit เต็มยศอีกครั้ง วันนี้เขาดูเคร่งขรึมและมีสมาธิสูงกว่าปกติ เหมือนเขากำลังผนึกตัวเองเข้ากับตัวรถเบอร์ 27

ฉันนั่งช่วยวินทร์จัดเรียงแฟ้มเอกสารดาต้าอยู่ข้างโต๊ะทำงานเงียบ ๆ พยายามทำตัวให้ลีบที่สุด จนกระทั่งวินทร์หลุดขำออกมาเบา ๆ “เริ่มเนียนเหมือนเป็นสต๊าฟประจำทีมจริง ๆ แล้วนะเราน่ะขวัญ”

“หนูยังงงตัวเองอยู่เลยค่ะพี่วินทร์ ว่าทำไมชีวิตหนูถึงต้องมาดมกลิ่นน้ำมันเครื่องทุกวันแบบนี้”

วินทร์ยิ้มกว้าง “ก็นะ เพราะเจ้าของที่นี่เขาอนุญาตเป็นพิเศษไงล่ะ”

ฉันชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินคำนั้น “พี่วินทร์อย่าแซวหนูตามคนอื่นสิคะ”

“พี่พูดเรื่องจริงนะ” วินทร์รัวคีย์บอร์ดอย่างคล่องแคล่ว “ปกติรามมันโลกส่วนตัวสูงยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีนอีกนะขวัญ ใครไม่เกี่ยวข้องมันแทบจะถีบออกจาก Garage ทันที แต่นี่ มันปล่อยให้เรามานั่งข้างโต๊ะดาต้าพี่มาเป็นชั่วโมงแล้วนะ”

ฉันนิ่งเงียบไป ลึก ๆ ในใจฉันเองก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนั้น รามไม่ใช่คนที่จะมาทำตัวใจดีหรือเฟรนด์ลี่กับใครไปทั่ว แต่ในช่วงหลังมานี้ เขากลับยอมเปิดพื้นที่รอบตัวให้ฉันขยับเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ แบบไม่มีข้อแม้

“วินทร์” เสียงทุ้มของรามดังขึ้นมาจากทางหน้ารถแข่ง

“ว่าไง?”

“เอาเครื่อง Intercom มาให้กูหน่อย เซ็ตคลื่นความถี่ใหม่หรือยัง”

“เซ็ตแล้ว แต่มือกูไม่ว่างเนี่ย” วินทร์พยักหน้ามาทางฉันทันทีอย่างรู้กัน “ขวัญ พี่ฝากเอาไปให้มันหน่อยดิ วางอยู่ข้างจอนี่แหละ”

“…อีกแล้วเหรอคะ” ถึงจะบ่นพึมพำ แต่สุดท้ายฉันก็ต้องหยิบชุดหูฟังเดินเอาไปให้เขาอยู่ดี

รามกำลังยืนรออยู่ข้างรถแข่งสีดำดุดัน ถุงมือแข่งถูกสวมเอาไว้เพียงข้างเดียว เขาหันสายตามมามองในจังหวะที่ฉันเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างตัว

“นี่ค่ะ ชุดหูฟัง” ฉันยื่นเครื่อง Intercom ส่งให้เขา

ทว่าในจังหวะที่เขายื่นมือแกร่งมารับ ปลายนิ้วของพวกเราดันแตะสัมผัสกันโดยบังเอิญอย่างเลี่ยงไม่ได้ ความร้อนจากปลายนิ้วของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง จนต้องรีบชักมือกลับทันควันเหมือนโดนของร้อน

รามจ้องมองหน้าฉันนิ่ง ๆ แววตาคมดูขบขันเล็กน้อย “ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นขวัญข้าว พี่ไม่ใช่เครื่องยนต์ระเบิดนะ”

“หนูเปล่าตื่นเต้นสักหน่อยค่ะ แค่มือมันลื่น!”

“โกหกหน้าตายจริง ๆ นะเรา”

“…”

ฉันเริ่มอยากจะเถียงกลับแรง ๆ ทว่าเสียงสัญญาณประกาศเรียกรถลงสนามก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน รามจัดการสวม Intercom เข้ากับหมวกกันน็อกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปิดประตูรถแข่งออก แต่ก่อนที่เขาจะมุดตัวเข้าไปสู่เบาะนักแข่ง เขากลับหยุดชะงักแล้วหันกลับมาสบตากับฉันตรง ๆ อีกครั้ง

“อยู่ตรงนี้แหละ เดี๋ยวพี่กลับมา”

คำพูดนั้นมันฟังดูเรียบง่ายแต่กลับทรงพลังอย่างประหลาด มันไม่ใช่แค่การบอกลา แต่มันเหมือนการขอให้รอ ฉันยืนอึ้งกิมกี่พูดอะไรไม่ออกไปเลย ส่วนเขาก็แทรกตัวขึ้นรถไปหน้าตาเฉยพร้อมกับดึงประตูปิดสนิท เสียงเครื่องยนต์แผดคำรามระเบิดพลังกึกก้องสนามอีกครั้งทันที

บรื้นนนนนนน!

รถเบอร์ 27 พุ่งทะยานออกจาก Garage ลงสู่สนามแข่งด้วยความเร็วที่ทำเอาฝุ่นตลบ ยัยเพลงค่อย ๆ เดินก้าวเข้ามายืนข้างกายฉันช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคทิ้งท้ายที่ทำเอาฉันหน้าร้อนวูบไปถึงใบหู

“มึงขวัญ... กูว่ามึงเตรียมตัวเตรียมใจไว้เลยนะ”

“…เตรียมใจเรื่องอะไรของมึงเพลง”

“กูว่ามึงไม่รอดเงื้อมมือ ‘เจ้าพ่อสนามแข่ง’ อย่างพี่รามแน่ ๆ ว่ะ งานนี้ลิขิตมาแล้ว!”