EP.13 —ไปส่ง
รถสปอร์ตสีดำคันหรูเคลื่อนตัวไปตามถนนเส้นหลักที่ทอดยาวออกจากอาณาเขตสนามแข่ง ความเร็วของเข็มไมล์นิ่งสนิทและมั่นคง เช่นเดียวกับเจ้าของรถที่กุมพวงมาลัยอยู่ ไฟริมทางสีส้มรำไรสาดสะท้อนผ่านกระจกหน้ารถเป็นจังหวะต่อเนื่องตามระยะทางที่ผ่านไป บรรยากาศภายในห้องโดยสารกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทิ้งให้ประโยคก่อนหน้าของรามดังก้องอยู่ในโสตประสาทของฉันอย่างไม่ยอมเลือนหาย
“ตอนมีคนต้องเสี่ยงเพราะพี่”
ฉันยังคงนั่งนิ่งสนิทอยู่เบาะข้าง ๆ พลางลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาผ่านแสงไฟสลัวที่พาดผ่านใบหน้าคมคายเป็นระยะ ตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาพัวพันกับโลกของเขา ฉันตระหนักได้ว่ารามไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมเปิดปากพูดเรื่องของตัวเองให้ใครฟังง่าย ๆ เขาไม่เคยเล่าเรื่องราวในอดีต ไม่เคยบอกว่าลึก ๆ แล้วเขากำลังคิดอะไรอยู่ และไม่เคยพยายามอธิบายเลยว่าทำไมผู้ชายที่มีเพียบพร้อมอย่างเขา ถึงเลือกผลักตัวเองเข้าไปอย
